"เยี่ยเซียว!!"
เยี่ยเซวียนกัดฟันแน่น มือที่ถือกระบี่สั่นระริกไม่หยุด
ด้วยพรสวรรค์ทางกระบี่ของเขา ทั่วแคว้นศักดิ์สิทธิ์ไม่เคยมีใครกล้าหมิ่นประมาทเช่นนี้
ข้าไม่ถือเป็นอัจฉริยะ?
ข้าเยี่ยเซวียน ลำดับที่สี่แห่งตระกูลเยี่ย กระบี่เซียนแห่งยุคสมัย กลับไม่ถือเป็นอัจฉริยะในสายตาเยี่ยเซียว?
"วี้ดด"
ในขณะนั้นเอง เยี่ยเซียวก็ลงมือ
เพียงหมัดเดียวทุบลง อนุภาคเทพปีศาจสามพันก็ปั่นป่วนกึกก้อง
ระลอกคลื่นพลังที่น่าสะพรึงกลัว ฟาดฟันจนมิตินั้นแหลกสลายเป็นผุยผง
"พรวด"
ร่างของหุ่นเชิดศึกชุดเงินนั้น ก็ระเบิดแตกในพริบตา ถูกเยี่ยเซียวชกเพียงหมัดเดียวจนแหลกสลาย
สวรรค์และปฐพีเงียบงัน!!
เหล่าลำดับแห่งตระกูลเยี่ยทั้งหมดจ้องมองร่างชุดขาวที่ค่อยๆ เดินจากไปด้วยสายตาหวาดกลัว ใต้ดวงตาทุกคู่เต็มไปด้วยความตะลึงและไม่อยากเชื่ออย่างเข้มข้น
"ข้าไม่ถือเป็นอัจฉริยะ..."
แม้แต่เยี่ยเซวียนเองก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้ พึมพำกับตัวเอง
ด้วยระดับเทพจักรชั้นสามของเขา ประกอบกับร่างกายกระบี่เสวียนเทียน ฆ่าผู้อยู่ในระดับเทพจักรชั้นห้าก็ไม่ใช่เรื่องยาก
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับหุ่นเชิดศึกระดับสูงสุดของเทพจักรเช่นนี้ เขาไม่มีทางแม้แต่จะตอบโต้
ทว่าเยี่ยเซียวใช้เพียงหมัดเดียว ก็ทำให้เหล่าลำดับแห่งตระกูลเยี่ยที่อยู่ ณ ที่นั้น ตระหนักถึงช่องว่างระหว่างพวกเขา
ข้าให้พวกเจ้ามีเวลาไล่ตาม จนกว่าพวกเจ้าจะมองไม่เห็น...