"ท่านยายหลานฮัว รีบหน่อยเถิด"
ชายแดนแคว้นศักดิ์สิทธิ์!!
เพียงเห็นหญิงสาวร่างหนึ่งสวมชุดยาวสีฟ้าน้ำแข็ง ผมขาวราวหิมะ ก้าวเดินเข้ามา บนใบหน้าขาวผ่องงดงามราวกับหยกนั้น มีแววกังวลซ่อนอยู่เล็กน้อย
รูปร่างของนางผอมบางยิ่งนัก ยังอยู่ในวัยแรกแย้ม ดั่งดอกไม้พึ่งเบ่งบาน
ใบหน้าละเอียดประณีต ราวกับแกะสลักอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ มีกลิ่นอายของเทพเจ้าที่สูงส่งเหนือโลก
ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่นั้น ราวกับบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่ว่างเปล่าที่สุดในฟ้าทั้งเก้า ใสบริสุทธิ์ ปราศจากธุลี
ขณะนี้เท้าอันงามของนางเปลือยเปล่า มีเชือกสีแดงผูกอยู่ที่ข้อเท้า ยืนอยู่ท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพร
ทันใดนั้น หญ้าไม้และพื้นดินใต้เท้าของนางก็กลายเป็นชั้นน้ำแข็งใสแวววาว
"องค์หญิงลั่วซี ข้าไม่ไหวแล้ว ข้าย่ำไปไม่ไหวจริงๆ"
บนท้องฟ้าไกลออกไป หญิงชราผมเทาคนหนึ่งส่ายหน้า หายใจหอบหนักๆ
"ท่านยาย ถ้าไปช้ากว่านี้คงไม่ทันการ..."
"องค์หญิง พวกเราเผ่าเทพหลัวเฉินได้เก็บตัวออกจากโลกไปนานแล้ว ท่านแอบออกมาโดยไม่บอกหัวหน้าเผ่าเช่นนี้ หากพวกแก่ๆ นั้นรู้เข้า..."
"รู้ก็รู้เถิด อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่ได้ลงโทษข้าแค่ครั้งสองครั้ง"
ลั่วซีสีหน้าเรียบเฉย ในความคิดมีใบหน้าที่ยิ้มแย้มมั่นคงดวงหนึ่งผุดขึ้นมา "พี่ชายกำลังมีภัย ข้าจะนิ่งนอนใจไม่ได้"
"หึ่ง"
เมื่อนางพูดจบ ป่าทั้งผืนก็เงียบสงัดลงอย่างน่าประหลาด
ความหนาวเย็นที่น่ากลัวแผ่ปกคลุมทั่วฟ้าดิน พืชพรรณทั้งหลายเหี่ยวเฉา
เวลานี้ร่างของลั่วซีเหมือนกำลังเปล่งแสง เท้าอันงามเนียนละเอียด ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งสะท้อนอาณาจักรหิมะโบราณแห่งหนึ่ง