“หมิงเยว่ เจ้าฟังข้าอธิบายก่อน”
ในเมืองเต๋าเทียน เยี่ยเซียวเดินตามหลังกู้หมิงเยว่ แววตาแฝงความเจ็บปวดเล็กน้อย
“หมิงเยว่”
นางกู้หมิงเยว่ขมวดคิ้วงาม เรียวคิ้วขมวดเล็กน้อย สายตายิ่งเยือกเย็นและเย็นชา
เหตุที่นางไปที่โรงรับจำนำหมื่นวิญญาณ จริงๆ แล้วมิใช่เพื่อหาวัตถุวิเศษที่สามารถทำลายตราประทับนิพพานได้ หากแต่ต้องการหายาวิเศษและวัสดุศักดิ์สิทธิ์ที่สามารถกดพลังมารและชำระหัวใจแห่งมรรคาให้เยี่ยเซียว
เมื่อวันนั้นเยี่ยเซียวถูกบรรพบุรุษแห่งหยินซวีทำร้ายอย่างหนัก น่าจะถูกพลังมารกัดกร่อน
เรื่องนี้ทำให้นางกู้หมิงเยว่รู้สึกผิดในใจมาโดยตลอด
ตอนนี้หัวใจแห่งมรรคาของนางเริ่มสับสน มีความคาดหวังเล็กน้อยต่อเยี่ยเซียวในชาตินี้
แต่เมื่อวันนี้เห็นเขาทำลายกฎเหล็กของเมืองเต๋าเทียนเพื่อหญิงสาวที่เพิ่งพบหน้า ฆ่าน้อยหนี่สำนักโบราณแห่งหนึ่งต่อหน้าธารกำนัล และทุ่มหินวิญญาณนับล้านเพื่อเอาใจนาง กู้หมิงเยว่ก็รู้สึกว่าความซาบซึ้งที่เคยมีมานั้นช่างไร้ค่าจริงๆ
“เจ้าฟังข้าอธิบายก่อน...”
เยี่ยเซียวหัวเราะเบาๆ จู่ๆ ก็คว้ามือหยกของกู้หมิงเยว่ไว้ แล้วดึงนางเข้ามาใกล้
“ได้ ข้าจะฟังเจ้าอธิบาย”
กู้หมิงเยว่สูดหายใจลึก สายตาเย็นชามองเยี่ยเซียว
ตอนนี้ไม่ว่าเยี่ยเซียวจะพูดอะไร นางก็ตั้งใจว่าจะไม่เชื่ออีกต่อไป
“นางคล้ายแม่ของข้าตอนสาว...”
“หืม?”
ในชั่วพริบตา สีหน้าของกู้หมิงเยว่ก็แข็งค้าง ริมฝีปากแดงเผยอเล็กน้อย อยากพูดแต่ก็หยุด
เรื่องชาติตระกูลของเยี่ยเซียว นางย่อมรู้ดีที่สุด
เล่ากันว่าแม่ของเขามิได้เป็นชาวแคว้นศักดิ์สิทธิ์ แม้แต่คนชอบธรรมก็มิได้เป็น
ตอนนั้นบิดาของเยี่ยเซียวกวาดล้างฟ้าดิน ชุดขาวงดงามเหนือใคร ดึงดูดสาวงามจากตระกูลและสำนักมากมาย
แต่ท้ายที่สุด มังกรแท้ที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลเยี่ยผู้นี้ กลับเลือกหญิงสาวจากสำนักมารเป็นภรรยา ไม่กลัวที่จะเป็นศัตรูกับตระกูลนับหมื่นในแคว้นศักดิ์สิทธิ์