"ครืน ๆ"
ภายในห้องโถงใหญ่ ไอปีศาจอันน่าสะพรึงกลัวแผ่กระจายไปทั่ว ดั่งแดนนรกที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิตที่บุกเข้ามา
"ไป"
เยี่ยเซียวคว้าไหล่กู้หมิงเยว่ แล้วเหวี่ยงนางออกไปนอกห้องโถงอย่างแรง
ส่วนร่างของเขากลับหันไปเผชิญหน้ากับเงาร่างปีศาจที่พุ่งเข้ามา ชุดขาวปลิวไสว ไม่มีความเสียดาย
ชั่วขณะนี้ ตัวเขาดูเหมือนกำลังเปล่งแสง ส่องสว่างให้หัวใจแห่งมรรคาที่มืดมนของกู้หมิงเยว่เห็นบางมุม
"เยี่ยเซียว!"
ยังไม่ทันที่กู้หมิงเยว่จะร่วงถึงพื้น ก็เห็นแดนปีศาจขนาดมหึมาถล่มลงมา โอบร่างของเยี่ยเซียวและศพปีศาจนั้นไว้หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ทั่วทั้งห้องโถงใหญ่พลันเงียบสงัด
แม้แต่จี๋หรูเมิ่ง ใบหน้าก็ซีดเผือด ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
หากวันนี้เยี่ยเซียวตายในสุสานบรรพบุรุษอินซวีของนาง คงต้องจ่ายราคาอันแสนสาหัสทั้งสำนักอินซวี
"เยี่ยเซียว..."
ริมฝีปากแดงของกู้หมิงเยว่สั่นระริก ดวงตาวาบไปด้วยความสับสน
ที่นางกลับมาเกิดใหม่ก็เพื่อจะบีบคอเยี่ยเซียวด้วยมือตัวเอง แก้แค้นให้หายแค้น
แต่เมื่อเห็นแดนปีศาจตรงหน้า นึกถึงภาพที่เขาทุ่มเทโดยไม่คิดชีวิต ใจนางกลับรู้สึกเจ็บปวดบางอย่าง
เป็นไปได้อย่างไร?!
เจ้าคนนี้ยอมสละชีวิตเพื่อนางจริง ๆ งั้นหรือ?
ศพปีศาจเมื่อครู่คือร่างบรรพบุรุษอินซวีที่กลายสภาพ ถูกสาปด้วยเวรกรรมแห่งเซียนในกระบี่สังหารเซียนลู่เซียน ไม่อาจปลอมแปลงได้
ต่อให้เยี่ยเซียวมีกลอุบายมากมายเพียงใด ก็ไม่มีทางรอดจากมันไปได้อย่างปลอดภัย