"เขา...เขาคือเทพบุตรเยี่ยเซียว?!"
เมื่อเห็นลวี่ซานที่โค้งคำนับด้วยท่าทางเคารพและสีหน้าระมัดระวัง สีหน้าของเหล่ายอดอัจฉริยะตระกูลรอบข้างก็เผยให้เห็นความหวาดกลัวและตกตะลึงขึ้นมาทันที
"เทพบุตรเยี่ยเซียว!!"
"อวิ๋นเหอนี่กล้าทำตัวเหนือชั้นต่อหน้าเทพบุตร สมควรตายจริงๆ..."
ในชั่วขณะนี้ ความสับสนในใจของทุกคนก็สลายหายไปอย่างกะทันหัน
ในตอนนี้พวกเขาจึงเข้าใจแล้วว่า เหตุใดบุรุษชุดขาวผู้นี้จึงสามารถฝ่าฝืนกฎเหล็กของเมืองเต๋าเทียนได้อย่างเปิดเผย และทำให้เหล่าผู้อาวุโสสำนักมรรคาต้องโค้งคำนับส่งด้วยความเคารพ
ที่แท้ เขาก็คือยอดอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งสามพันรัฐมรรคาในตอนนี้ เทพบุตรเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลเยี่ยแห่งอายุวัฒนะ เยี่ยเซียว!!
"เฮ้อ..."
จนกระทั่งเยี่ยเซียวกับหยูชิงจือเดินเข้าไปในโรงรับจำนำหมื่นวิญญาณ ลวี่ซานจึงค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ หัวใจที่ตึงเครียดถึงได้ผ่อนคลายลง
"ขับไล่ผู้คนของสำนักเมฆาหมื่นนภาออกไปจากเมืองเต๋าเทียนให้หมด!!"
"ขอรับ ท่านลวี่"
"ช่างเถอะ สำนักเมฆาหมื่นนภาทำลายกฎของเมืองเต๋าเทียน รังแกสตรี ล้วนเป็นความผิดมหันต์ ฆ่าทิ้งซะทั้งหมดเถอะ"
"อย่าเลย ท่านลวี่โปรดไว้ชีวิตด้วย..."
"ครืนๆๆ"
ทั่วทั้งเมืองเต๋าเทียน เกิดความวุ่นวายขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุดในทันที
เห็นได้ว่าผู้คุ้มกันมรรคาแห่งสำนักมรรคาหลายนายลงมือ ฟันสังหารเหล่าศิษย์และบ่าวไพร่ของสำนักเมฆาหมื่นนภาจนหมดสิ้น เลือดและแขนขาที่ขาดกระจายเกลื่อนพื้น สยดสยองจนไม่อาจมองดูได้
ส่วนเหล่ายอดอัจฉริยะตระกูลที่อยู่รายล้อมดูความวุ่นวายก็พากันออกจากที่นี่ไป เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ตัวเองถูกลากเข้าสู่เรื่องราว
เห็นหรือไม่ กฎเกณฑ์สิ่งนี้สร้างขึ้นเพื่อผู้มีอำนาจเหนือกว่าเสมอ
มีเพียงหญิงสาวผู้มีผมขาวราวหิมะ รูปร่างบอบบาง ผอมเพรียวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ที่หัวถนน ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่นั้นแฝงไปด้วยความฉงนเล็กน้อย
"เยี่ยเซียวคนนี้แม้จะถือตัวไปหน่อย แต่ก็ดูไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผล ดูท่าคงต้องหาโอกาสลองเชิงเขาดูสักหน่อย..."