"เจ้าว่าอะไรนะ?"
ดวงตาของหยูชิงจือเบิกกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อ
"เรื่องเหล่านี้ข้าจะอธิบายให้เจ้าฟังทีหลัง ตอนนี้ไม่มีเวลาแล้ว อย่าขัดขืนข้า..."
"วูม"
ในขณะที่หยูชิงจือกำลังลังเลใจ ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร ดวงตาของนางก็พลันสั่นไหว
ในตอนนั้นนางเห็นว่าห้วงอากาศเบื้องหน้าของนางพลันกระเพื่อมไหวชั่วขณะ
ภายในนั้น เงาร่างชุดขาวก้าวเดินออกมา ยืนอยู่ตรงหน้านาง
"เทพบุตรเยี่ยเซียว..."
หยูชิงจืออุทานด้วยความตกใจ หัวใจของนางสั่นไหวไม่หยุด
เหมือนกับสาวน้อยในสำนักทั่วไปทุกคน นางเคยฝันว่า คู่ชีวิตของนางจะเป็นเทพบุตรผู้ยิ่งใหญ่ สักวันหนึ่งจะเหยียบเมฆสีสันสดใสมา และปกป้องนางจากทุกข์ภัยทั้งปวง
ชั่วขณะนี้ ร่างของเยี่ยเซียวก็เหมือนแสงสว่าง ขับไล่ความสับสนและความหวั่นไหวในใจของนาง และจารึกลึกลงในหัวใจแห่งมรรคาของนาง
"เขาเป็นใคร?"
ภายในทะเลวิญญาณของนาง เสียงเย็นเยียบดังกล่าวก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยความตกใจเล็กน้อย
อันที่จริง จิตวิญญาณนี้เพิ่งจะตื่นขึ้นมา เกิดมาพร้อมกับกระดูกกระบี่
ดังนั้น นางจึงไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในเมืองเต๋าเทียนและสำนักมรรคาก่อนหน้านี้
"เขาคือเทพบุตรเยี่ยเซียว..."
ริมฝีปากแดงของหยูชิงจือยกขึ้น มุมตาของนางมีความดื้อรั้นจาง ๆ
ก่อนวันนี้ นางไม่เคยคิดเลยว่า สักวันหนึ่งจะได้ยืนอยู่ข้างกายเยี่ยเซียว เหมือนกับกู้หมิงเยว่ ได้ยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขา
เพราะนางไม่มีคุณสมบัติ ไม่มีพื้นฐาน แม้แต่พรสวรรค์และหน้าตา ก็ไม่อาจเทียบกับกู้หมิงเยว่ได้เลย
แต่หลังจากที่หยูชิงจือใช้กระบี่สังหารยอดอัจฉริยะชนเผ่าตกค้างขั้นเทพจักรชั้นเจ็ดคนนั้น ความทะเยอทะยานเล็ก ๆ ก็พลันถือกำเนิดขึ้นในใจของนาง