“พูดถึงชะตากรรมและอนาคต ที่แท้แล้วเนตรคู่ของข้าก็สามารถมองเห็นได้บ้าง เต๋าจื่อพลังหยินพร่องเต็มที คงต้องตายเพราะหมดแรงเสียก่อน”
เยี่ยเซียวสีหน้าเย็นชา สายตาฆ่าฟันไม่ปิดบังแม้แต่น้อย
“เจ้า…”
หลิงเทียนดวงตาเปล่งประกายสั่นไหว ภายใต้การจ้องมองของเนตรคู่ของเยี่ยเซียว รู้สึกราวกับยืนเปลือยกายกลางหิมะจริง ๆ
หรือว่า เขาจะมองเห็นจริง ๆ กัน?
ร้อยปีแห่งความมืดมิดนั้น…
ตอนแรกเขายังแข็งแกร่ง ต่อมาอาศัยยากินเข้าไป…
“เต๋าจื่อเพิ่งกล่าวว่าถูกปีศาจใช้? ใครคือปีศาจ ข้าหรือ?”
เยี่ยเซียวพูดเย็นชา ทำให้บรรยากาศในตำหนักใหญ่ทั้งตำหนักอึมครึมลงทันที
ด้วยสถานะของเยี่ยเซียวในตอนนี้ สามพันรัฐมรรคามีใครกล้าเป็นศัตรูกับเขา?
อีกทั้ง ตระกูลเยี่ยแห่งอายุวัฒนะคือผู้นำแห่งวิถีธรรม บรรพบุรุษเคยปราบปรามความวุ่นวายแห่งความมืดมาแล้ว
วันนี้หลิงเทียนเต๋าจื่อกล่าวหาว่าเทพบุตรเป็นปีศาจ นับเป็นการไม่เคารพอย่างใหญ่หลวง
“ข้าเพียงเห็นภาพชะตากรรมบางส่วนของจักรพรรดินี ไม่ได้ตั้งใจจะใส่ร้ายเทพบุตร…”
หลิงเทียนกัดฟันแน่น ข่มความโกรธในใจ กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
เขามองเห็นเศษเสี้ยวชะตากรรมของกู้หมิงเยว่จริง ๆ แต่ไม่ได้เห็นชัดเจนว่าผู้ที่ฆ่านางคือใคร
เมื่อมาถึงระดับและฉากหลังเช่นเยี่ยเซียว ที่จริงแล้วเขาเป็นปีศาจหรือไม่ก็ไม่มีความหมายอีกต่อไป
ขอเพียงตระกูลเยี่ยบอกว่าเขาไม่ใช่ สามพันรัฐมรรคาทั้งหมดก็ไม่มีใครกล้าพูดว่าเขาเป็นปีศาจ
“ความหมายของเจ้าก็คือ เจ้ากำลังจีบคู่หมั้นของข้าอยู่หรือ?”
แววตาเยี่ยเซียวเย็นเยียบ วินาทีถัดมา เขาชกหมัดลงไปตรง ๆ เม็ดพลังเทพปีศาจสามพันเม็ดระเบิดออกมา