"ซูชิงเหยียน!! ข้าจะดูเจ้าหยิ่งได้อีกนานแค่ไหน..."
ซูเนี่ยนกัดฟันกรอด มองซูชิงเหยียนเดินออกจากห้องโถงใหญ่ไปจนลับตา
ข้างกายนาง ซือคงซิงเหอก็มีสีหน้าโกรธแค้นไม่แพ้กัน แววตาลึกมีแววหมองคล้ำอยู่เล็กน้อย
เมื่อครู่เยี่ยเซียวระงับเขาต่อหน้าธารกำนัล กระดิ่งหนึ่งใบแทบทำให้เขาขึ้นสวรรค์ในที่เดิม
สำหรับซือคงซิงเหอแล้ว นี่คือความอัปยศอดสูอย่างที่สุด
ที่น่าแค้นยิ่งกว่าคือ ซูเนี่ยนเพื่อเอาใจเทพบุตรตระกูลเยี่ยผู้นี้ กลับยอมมอบตัวให้เปล่าๆ
ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ต่อไปเขาจะยังมีหน้ามาอวดในแดนเหนือได้อย่างไร?
"พี่ซิงเหอ เรื่องทางแดนเหนือ คงไม่มีปัญหากระมัง?"
ซูเนี่ยนสูดหายใจลึก มองไปทางซือคงซิงเหอ
ที่นางยอมหมั้นกับซือคงซิงเหอ ก็เพื่อจะบุกเบิกแดนเหนืออันแห้งแล้ง นำธุรกิจของสมาคมหมื่นวิญญาณเข้าไปในแคว้นน้ำแข็งเป่ยหยวนให้สำเร็จ
เช่นนี้ ผู้อาวุโสทั้งหลายของตระกูลซูและซูเสวียนเย่จะได้เห็นถึงความสามารถและบารมีของนางอย่างแท้จริง แล้ววางใจมอบสมาคมหมื่นวิญญาณให้นางบริหาร
"อืม บิดาข้าเดินทางไปเจรจากับเผ่าเทพโบราณด้วยตนเองแล้ว พวกเขาคงต้องเกรงใจตระกูลซือคงของข้าบ้าง เพราะในแดนเหนือ ตระกูลซือคงเราก็เป็นตระกูลโบราณอันสูงส่ง"
ซือคงซิงเหอสีหน้าทะนง น้ำเสียงเย็นชาเอ่ย
"เช่นนั้นข้ารอข่าวดีจากพี่ชายก็แล้วกัน"
ซูเนี่ยนเม้มริมฝีปากแดง แววตาลึกมีแววมืดมนจางๆ วาบผ่าน
หากเป็นใครอื่น นางคงไม่ตื่นกังวลถึงเพียงนี้
แต่เยี่ยเซียวในฐานะเทพบุตรตระกูลเยี่ยแห่งอายุวัฒนะ ช่วงนี้ในรัฐศักดิ์สิทธิ์โด่งดังระงมไปทั่ว