"ฝีมือหมากของท่านประมุขนั้นยอดเยี่ยม เยี่ยเซียวขอคารวะ"
เยี่ยเซียวสีหน้าอ่อนโยน ไม่ได้สนใจแววตาอันลุ่มลึกของซูเสวียนเย่แม้แต่น้อย
สิ่งที่ควรพูดเขาก็พูดไปหมดแล้ว ส่วนซูเสวียนเย่จะตัดสินใจอย่างไร ก็ขึ้นอยู่กับความทะเยอทะยานของเขาเอง
เมื่อคนมีความปรารถนา ย่อมมีจุดอ่อน
หากสุดท้ายซูเสวียนเย่เลือกผิด ที่รอเขาอยู่ก็มีเพียงความตาย
ตั้งแต่ที่เยี่ยเซียวได้เห็นซูชิงเหยียน ชะตากรรมของสมาคมหมื่นวิญญาณก็ถูกกำหนดไว้แล้ว
"นานแล้วที่ไม่ได้เจอคู่ต่อสู้เช่นเทพบุตร ช่างเป็นคนหนุ่มที่มีความสามารถ"
ซูเสวียนเย่ถอนหายใจยาว รินชาให้เยี่ยเซียวด้วยตัวเอง "เทพบุตรคิดว่า พรุ่งนี้การประลอง ชิงเหยียนจะมีโอกาสชนะกี่ส่วน?"
"ข้ากับคุณหนูชิงเหยียนถูกชะตากันตั้งแต่แรกพบ ย่อมเชื่อว่านางจะชนะอย่างงดงาม"
เยี่ยเซียวจิบชาในถ้วยเบาๆ "ชาดี"
"หากชิงเหยียนแพ้ล่ะ?"
"กลเม็ดการค้ายังพอศึกษาได้ แต่พรสวรรค์นั้น...ไม่ใช่ทุกคนจะมี ถึงชิงเหยียนจะแพ้ ข้าก็คิดว่านางคือโอกาสที่ตระกูลซูจะหลุดพ้นจากความทุกข์ยากในอนาคต"
พูดจบ เยี่ยเซียวค่อยๆ ลุกขึ้นยืน โค้งให้ซูเสวียนเย่เล็กน้อย "ท่านประมุขซู ไม่กี่วันนี้คงต้องรบกวนแล้ว"
"เทพบุตรเกรงใจไปแล้ว การที่ท่านมาที่ตระกูลซูได้ คือเกียรติของตระกูลซู"
ซูเสวียนเย่ปรบมือ หญิงรับใช้คนหนึ่งของตระกูลซูก็เดินเข้ามา "พาเทพบุตรไปพักผ่อน"
ส่วนสีหน้าของเขา ก็มืดครึ้มลงเรื่อยๆ ในชั่วพริบตาที่เยี่ยเซียวหายไป
"ผู้อาวุโสใหญ่คิดว่าเด็กคนนี้เป็นอย่างไร?"
"ลึกล้ำเหลือหยั่ง"
เบื้องหลังเขา มิติสั่นไหวไร้เสียง เสียงทุ้มต่ำเย็นชาดังขึ้น