"เจียงเหอ?"
เหล่าชนเผ่าตกค้างต่างมองหน้ากัน มึนงงกับชื่อนี้อย่างเห็นได้ชัด
"อ้อ ปกติพวกจอมยุทธ์เซียนและประมุขศักดิ์สิทธิ์ในรัฐศักดิ์สิทธิ์มักเรียกข้าว่าท่านนักบุญโอสถ"
เมื่อเสียงของเจียงเหอทอดลง ทั่วทั้งแผ่นดินก็พลันเข้าสู่ความเงียบสงัด
แม้แต่กู้หมิงเยว่ ดวงตาก็ยังเผยความตกตะลึงและไม่อาจเชื่อสายตาได้อย่างแท้จริง
ชื่อเสียงของท่านนักบุญโอสถ ไม่มีผู้ใดในสามพันรัฐมรรคาไม่รู้จัก
เมื่อเทียบกับจอมยุทธ์เซียนทั่วไปหรือประมุขศักดิ์สิทธิ์แห่งมหาสำนัก ฐานะของท่านนักบุญโอสถผู้นี้สูงส่งกว่าอย่างเทียบไม่ติด
เพราะในโลกนี้ ไม่มีผู้ใดอยากสร้างศัตรูกับเจ้าแห่งยาที่สามารถชุบชีวิตคนให้ฟื้นคืนได้ ยิ่งเป็นเจ้าแห่งยาขั้นจื้อจุนด้วยแล้ว
เพียงแต่!!
ชาติก่อน กู้หมิงเยว่เคยได้ยินแต่ว่าท่านนักบุญโอสถมีนิสัยประหลาด
ทุกผู้ที่มาขอยาจากนางล้วนต้องชดใช้ค่าเสียหาย และนางไม่เคยปรากฏตัว หลบซ่อนอยู่ในหุบเหวใหญ่ลึกตลอดมา
นางกับเยี่ยเซียวรู้จักกันได้อย่างไร ถึงขั้นยอมเป็นศัตรูกับสำนักมรรคา บุกเข้าไปในแดนลับได้?
แต่ตอนนี้นางก็พอจะเข้าใจแล้วว่า เหตุใดมือของเยี่ยเซียวถึงมียาใช้ไม่เคยหมด
อันที่จริง ประเด็นนี้ กู้หมิงเยว่เข้าใจเยี่ยเซียวผิดไปจริง ๆ
ยาที่เขาถืออยู่นั้น แม้หลายส่วนจะเป็นของเจียงเหอมอบให้ แต่ส่วนใหญ่กลับเป็นของที่เขาแย่งชิงมา...
"เมื่อครู่เจ้าเล่นงานลูกข้าไปหนึ่งฝ่ามือ เช่นนั้นข้าขอคืนหนึ่งฝ่ามือ"
พูดจบ เจียงเหอก็ยื่นฝ่ามือขาวผ่องเรียวบางออกมาโดยตรง กดลงไปยังมังกรน้ำแก่นั้น
"วูม"
ทันใดนั้น อาณาบริเวณนี้ก็ปั่นป่วนไปด้วยคลื่นยักษ์ที่น่าสะพรึงกลัว
กลางฝ่ามือเจียงเหอ ลวดลายเทพสีม่วงอันน่าพิศวงพลุ่งพล่านปะทะกัน