เวลานี้ ใต้ตึกกลุ่มบริษัทลู่กำลังครึกครื้นด้วยเสียงฆ้องกลอง หญิงวัยกลางคนและสูงวัยร่วมร้อยคนเรียงแถวกัน สวมชุดสีแดงสดและยิ้มแย้มแจ่มใส มือถือช่อดอกไม้สีแดงสดพลางเต้นไปตามเพลงที่กำลังคึกคัก
จอขนาดใหญ่ในโถงตึกของกลุ่มบริษัทกะพริบวูบ ก่อนปรากฏภาพการ์ตูนเคลื่อนไหวสองตัว ทั้งคู่ดูเป็นภาพล้อเลียนอย่างชัดเจน แต่มีเอกลักษณ์โดดเด่น มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นลู่จวิ้นเซินกับสวี่รั่วฉิง
ลู่จวิ้นเซินโยกก้นกระโดดโลดเต้น ดูทั้งเซ่อซ่าและงี่เง่า ระหว่างเต้นระบำรื่นเริงก็ร้องเพลงอย่างเบิกบานว่า “ฉันมันผู้ชายสารเลว~”
สวี่รั่วฉิงโบกช่อดอกไม้ ทำหน้าขวยเขินพร้อมส่งสายตาเย้ายวน พลางร้องคลอตามว่า “ฉันมันผู้หญิงแพศยา~”
จากนั้นทั้งคู่ก็กระโดดหย็องแหย็งเข้ามาแนบชิดกัน ชูมือทำหัวใจดวงใหญ่ให้ทุกคน แล้วร้องเพลงรักแสนสุขด้วยกันว่า “เราคู่กันมาตั้งแต่เกิด~”
“ฉันมันผู้ชายสารเลว ฉันมันผู้หญิงแพศยา เราคู่กันมาตั้งแต่เกิด~ คู่กันมาตั้งแต่เกิด~ คู่กันมาตั้งแต่เกิด~~”
ขณะเดียวกัน ดอกไม้ไฟก็เบ่งบานรอบด้าน เหล่าหญิงวัยกลางคนและสูงวัยโบกช่อดอกไม้สีแดงสด โยกก้นอย่างรื่นเริงพลางตะโกนว่า “ขอแสดงความยินดีกับประธานลู่และคุณหนูสวี่ที่ได้ครองคู่กัน...”
เสียงประสานเป็นจังหวะ ฝึกซ้อมกันมาอย่างดี
ผู้คนที่อยู่รอบข้างหัวเราะครืน
เจียงเจ๋อที่เพิ่งมาถึงกระตุกมุมปาก ก่อนหันกลับไปมองประธานลู่ตัวจริงที่นั่งอยู่ด้านหลัง