เซี่ยหนานจือใจสลาย หรือโชคชะตาจะถูกกำหนดไว้แล้วจริง ๆ? ท้ายที่สุดเธอก็หนีไม่พ้นวันที่ลู่จวิ้นเซินรู้เรื่องลูก
เซี่ยหนานจือกัดฟันกรอด
เธอเงยหน้าซีดเซียวขึ้นมองลู่จวิ้นเซิน ในเมื่อเขารู้แล้ว เธอก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีก
“คุณอยากให้ฉันอธิบายอะไร?”
เธอก็แค่ซ่อนลูกไว้ แล้วมันยังไง?
เธอก็แค่ไม่อยากให้ลูกเรียกเขาว่าพ่อ แล้วมันยังไง?
เธอไม่เห็นว่ามีอะไรต้องอธิบาย
ดวงตาของลู่จวิ้นเซินจับจ้องเซี่ยหนานจืออย่างกรุ่นโกรธ
เขาไม่คิดเลยว่าคนที่ทำเรื่องนี้จะเป็นเซี่ยหนานจือ
ทำไม?
ผ่านมาตั้ง 5 ปีแล้วยังไม่หายโกรธอีกหรือ?
ยังจะเล่นตลกไร้สาระพวกนี้เพื่อทำให้เขาขยะแขยงอีกหรือ?
“ฉันไม่มีอะไรต้องอธิบาย”
เห็นเธอยังยืนกรานอย่างไม่สะทกสะท้าน
ลู่จวิ้นเซินก็ยิ่งเดือดดาล
เซี่ยหนานจือรู้สึกเพียงว่าถูกสายตาของเขาจ้องจนหนังศีรษะชา
มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำแน่นขึ้นอย่างเงียบงัน
แม้เซี่ยหนานจือจะเตรียมใจสู้สุดกำลังเพื่อแย่งลูกกับลู่จวิ้นเซินแล้ว แต่ในใจเธอรู้ดีว่าตัวเองสู้เขาไม่ได้
ถ้าถึงขั้นต้องแย่งลูกกันจริง ๆ เธอก็ไม่มีทางชนะ
พอคิดว่าลูกอาจถูกพรากไป และต่อจากนี้ตัวเองคงแทบไม่มีโอกาสได้พบลูกอีก เซี่ยหนานจือก็พลันรู้สึกอยากสู้ตายกับลู่จวิ้นเซินขึ้นมา
“คุณอยากทำอะไรก็พูดมาเลย”
เซี่ยหนานจือไม่อยากเสียเวลาพูดจาไร้สาระกับเขา สิ่งที่ควรพูดก็พูดไปหมดแล้ว
ตายเร็วก็พ้นทุกข์เร็ว
“หึ”
ลู่จวิ้นเซินหัวเราะเย็นชา “พอถูกจับได้ก็ขี้เกียจแม้แต่จะอธิบายแล้วใช่ไหม?”
“ฉันบอกแล้วว่าไม่มีอะไรต้องอธิบาย”