เซี่ยหนานจือชี้ไปทางกล้องวงจรปิด
สวี่รั่วฉิงพลันรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว ก่อนจะสงบสติอารมณ์ลงได้ในทันที
ตรวจกล้องวงจรปิดไม่ได้ เมื่อครู่นี้เธอแสดงออกชัดเจนเกินไป เป็นเธอเองที่คิดจะสาดน้ำใส่เซี่ยหนานจือก่อน
ถ้าตรวจกล้องวงจรปิด ก็จะเห็นชัดไม่ใช่หรือว่าเธอเป็นฝ่ายผิดก่อน?
ลู่จวิ้นเซินมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่ร้ายกาจราวกับจิ้งจอก ทั้งที่รู้ว่าเธอกำลังแสดง แต่เขาก็ยังเต็มใจเล่นละครเป็นเพื่อนเธอจนจบ
“ได้ ตรวจกล้องวงจรปิด”
“อย่านะ!” สวี่รั่วฉิงร้องออกมาอย่างร้อนรน
ทุกคนหันไปมองเธอ สวี่รั่วฉิงกัดฟันแน่น “ก็...ก็แค่เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องตรวจกกล้องวงจรปิดหรอกมั้ง จวิ้นเซิน ฉันไม่เป็นไรแล้ว”
“เรื่องเล็กน้อยหรือ?” เซี่ยหนานจือกะพริบตาปริบ ๆ อย่างไร้เดียงสา “หรือว่าการที่ฉันถูกใส่ร้ายเป็นเรื่องเล็กน้อย? คุณสวี่ไม่คิดจะขอโทษฉันหน่อยหรือ?”
“ให้ฉันขอโทษเธอหรือ?” สวี่รั่วฉิงขึ้นเสียง
“ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นอะไร?”
“ฝันไปเถอะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ ตรวจกล้องวงจรปิดกันเถอะ”
เซี่ยหนานจือเลิกคิ้วเรียวขึ้นเล็กน้อย ไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย
“...ขอโทษ!”
เซี่ยหนานจือแกล้งยกมือขึ้นแตะหู “ไม่ได้ยินเลย”
สวี่รั่วฉิงกัดฟันกรอด “ขอ! โทษ! เป็นฉัน! ที่ใส่ร้ายเธอ!”
เพียงประโยคเดียว ราวกับใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดของสวี่รั่วฉิงไปจนหมด