สวี่รั่วฉิงสะอื้นเสียงเบา พลางมองลู่จวิ้นเซิน
ลู่จวิ้นเซินเม้มปากแน่น ไม่พูดอะไร
“จวิ้นเซิน... เจ็บจัง ปล่อยฉันนะ...” สวี่รั่วฉิงพยายามดิ้นให้หลุดจากมือของเซี่ยหนานจือสุดแรง แต่ก็ไม่สำเร็จ
ลู่จวิ้นเซินยื่นมือมากดมือเซี่ยหนานจือไว้ “ปล่อยมือ”
เซี่ยหนานจือหันกลับไปมองลู่จวิ้นเซิน น้ำเสียงหนักแน่น “ฉันเห็นจริง ๆ เมื่อกี้เธอตั้งใจจะสาดน้ำใส่เด็ก”
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลู่จวิ้นเซินก็เอ่ยเสียงทุ้ม “เธอไม่ทำหรอก”
“แล้วทำไมกาน้ำร้อนถึงล้มไปทางซุ่ยซุ่ยล่ะ?”
“นั่นเป็นอุบัติเหตุ!”
เมื่อได้ยินคำพูดของลู่จวิ้นเซิน ความผิดหวังก็เอ่อท้นขึ้นมาในใจเซี่ยหนานจือ
“ปล่อยมือ” ลู่จวิ้นเซินขึ้นเสียง
เซี่ยหนานจือสะบัดมือสวี่รั่วฉิงออก สวี่รั่วฉิงร้องไห้ราวกับเป็นฝ่ายถูกทำร้ายเสียเอง ทั้งยังน้อยใจอย่างยิ่ง
เซี่ยหนานจือจ้องลู่จวิ้นเซินอยู่นานโดยไม่พูดอะไร
สมองทึ่ม ๆ ของลู่จวิ้นเซินนี่ ยังคิดจะรับเด็กกลับไปบ้านตระกูลลู่ด้วยซ้ำ เด็กคนอื่นสวี่รั่วฉิงยังลงมือได้ หากรู้ว่าเด็กพวกนี้เป็นลูกของเธอ แล้วเด็ก ๆ จะไม่ตกอยู่ในอันตรายในบ้านหลังนี้หรือ
“ได้ ในเมื่อไม่เชื่อ งั้นก็ไปตรวจดูกล้องวงจรปิดกัน”
“คุณอา... คุณน้า...” ตอนนั้นเอง ซุ่ยซุ่ยก็ถูกพี่เลี้ยงจางอุ้มออกมา ดวงตาแดงก่ำ จมูกก็แดงไปหมด
ขากางเกงตัวน้อยยังพับขึ้น เผยให้เห็นต้นขาอวบอิ่มที่มีรอยแดงอยู่เป็นปื้น เซี่ยหนานจือเห็นแล้วปวดใจเหลือเกิน
ซุ่ยซุ่ยยื่นมือออกมา อยากให้แม่อุ้มและดูแผลของแม่