จะเสียใจไหมนะ?
อวี้เสวียนคิดว่า ตัวเองคงไม่รู้สึกแบบนั้น
ชอบกลิ่นของเขา ชอบจูบของเขา ชอบอ้อมกอดของเขา
แต่นอกจากนั้น ก็ไม่มีอะไรอีกแล้ว
...
โจวเจินเหยากำลังรอคำตอบจากอวี้เสวียนด้วยความกระวนกระวาย
แล้วมือของเขา...
อวี้เสวียนดูเหมือนจะเกิดมาเพื่อรู้ใจผู้ชาย
นอกจากจะรู้ว่าการ "จ้องมอง" อย่างต่อเนื่องสามารถกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นได้แล้ว ยังรู้ว่าในเวลาที่เหมาะสม ควรใช้คำพูดที่เหมาะสม เพื่อให้ได้สิ่งที่ตัวเองต้องการมากที่สุด
ดังนั้น เธอจึงยื่นริมฝีปากออกมาเล็กน้อย ดวงตาคลอไปด้วยน้ำใส ๆ
"แน่นอนว่าฉันแคร์"
"ไม่มีใครรู้เลยว่านายชอบฉัน... ฉันเกลียดนายจังเลย..."
"นายคิดว่าฉันไม่เสียใจใช่ไหม? ถึงได้ทำกับฉันแบบนี้ครั้งแล้วครั้งเล่า..."
คำพูดที่ทั้งฟ้องร้องและน้อยใจ ทำให้หัวใจของโจวเจินเหยาบีบรัดอีกครั้ง เหมือนถูกฉีกเป็นแผล
"ขอโทษ... ขอโทษนะ..."
เขาสวมกอดเธอจากด้านหลังแน่น ปลายคางกดลงบนศีรษะของเธอ เสียงแหบพร่า เอ่ยขอโทษครั้งแล้วครั้งเล่า คิดว่าการทำแบบนี้จะลบความเสียใจในคำพูดของเธอได้
"ขอโทษ... เป็นความผิดของฉันเอง เป็นฉันที่จัดการไม่ดีเอง ทำให้เธอต้องน้อยใจ"