บ่ายวันรุ่งขึ้น จินเจาลู่คล้องแขนบิดา ก้าวเข้าสู่คฤหาสน์เก่าแก่โอ่อ่าของตระกูลโจว
ทุกต้นหญ้า ใบไม้ อิฐ และกระเบื้องที่นี่ล้วนคุ้นเคยกับนางดี
ทันทีที่เข้ามา เหล่าคนใช้ที่ฝึกมาอย่างดีก็ยิ้มทักทายและนำน้ำชากับขนมโปรดของนางมาเสิร์ฟ
ทว่าวันนี้ จินเจาลู่ใจคอไม่ดีนัก ไม่เข้าใจว่าเหตุใดโจวเจินเหยาจึงนัดให้นางและบิดามาพบกันอย่างเป็นทางการเช่นนี้
แต่ถึงจะกังวลอยู่บ้าง ก็แฝงด้วยความคาดหวัง
ใช่... หรือไม่นะ
พ่อบ้านรีบสาวเท้าเข้ามาโค้งคำนับ “คุณจิน คุณหนูจิน เชิญนั่งก่อนสักครู่ครับ ผมจะไปตามคุณทวดมาเดี๋ยวนี้”
คฤหาสน์เก่าแก่หลังนี้เงียบเหงา มีเพียงคุณทวดโจวกับโจวเจินเหยาพักอาศัย
บุตรชายทั้งสองของคุณทวดโจว อันได้แก่ปู่ของโจวเจินเหยาและคุณปู่น้อย เสียชีวิตไล่เลี่ยกันไปเมื่อหลายปีก่อน ส่วนบิดามารดาของโจวเจินเหยาติดภารกิจที่บริษัทในเครือ และพักอยู่ในใจกลางเมือง