ฉือเสี่ยวหว่านพักอยู่ใกล้ที่สุด ในหมู่บ้านติดกัน เดินไม่กี่ก้าวก็ถึง
เธอพยักหน้าให้ทุกคน ร่ำลา
คนอื่นๆ ขึ้นรถของตัวเอง มุ่งหน้าสู่ทิศทางที่ต่างกัน
จี้เหวยหรานก็หันหลังเดินไปที่รถของตน
ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้น
อวี้เสวียนเดินตามมาติดๆ “เหวยหราน ฉันไปด้วยนะ”
จี้เหวยหรานเกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว
ตอนนั้นครอบครัวอวี้อพยพไปอยู่ต่างประเทศ ไปอย่างเด็ดขาด จัดการทรัพย์สินในประเทศขายทิ้งเรียบ ดูท่าไม่คิดจะกลับมาอีก
ครั้งนี้อวี้เสวียนกลับประเทศคนเดียว ว่ากันว่ายืนกรานจะกลับมาพัฒนาตัวเอง พ่อแม่ตระกูลอวี้ขัดไม่ได้ แถมไม่วางใจให้ลูกสาวมาอยู่ที่นี่คนเดียวจริงๆ จึงติดต่อไปหาแม่ของจี้
คุณแม่ทั้งสองเป็นเพื่อนเก่ากัน ตอนนั้นก็สนิทกันอยู่
แม่ของจี้ฟังจบ ก็ตบอกทันที “วางใจได้! ให้เสวียนเสวียนกลับมา ที่พักไม่ต้องห่วง เหวยหรานอยู่ที่นั่น ให้เขาดูแล!”
ดังนั้น ภาระนี้ก็ถูกโยนมาให้จี้เหวยหรานอย่างไม่ต้องสงสัย
“โอ้ ใช่แล้ว” จี้เหวยหรานได้สติ เปิดประตูที่นั่งข้างคนขับให้เธอ “ขึ้นรถเถอะ”
รถสตาร์ท
“รบกวนเธอแล้วนะ เหวยหราน”
“ฉันก็ไม่คิดเหมือนกัน ว่ากลับมาจะไม่มีที่ซุกหัว แม่ฉันก็จริงๆ เลย ต้องรบกวนคุณน้าและเธอ”
“ไม่เป็นไร” จี้เหวยหรานมองตรงไปข้างหน้า “เธอพักห้องพักแข้งที่บ้านฉันไปก่อน หาที่ลงตัวได้ค่อยว่ากัน”
“อื้ม!” อวี้เสวียนพยักหน้า ยิ้มหวานน่ารัก “เธอน่ะจริงใจเสมอ ตั้งแต่เด็กฉันก็รู้แล้ว ว่ามีอะไรหาเหวยหรานไว้ไม่ผิด!”