ไม่มีใครพูดอะไรตลอดทาง
จากลานจอดรถมาถึงหน้าประตูคฤหาสน์ จี้เหวยหรานเงียบมาตลอด แนวกรามตึงเครียด
เขาหยุดเดินก็ต่อเมื่อเธอตามไม่ทัน แต่ก็ไม่หันหลังกลับ จนกระทั่งเธอวิ่งเหยาะๆ ตามมาแล้ว เขาถึงเดินต่อ
เย็นชา ห่างเหิน แต่ก็ยังมีความรับผิดชอบ นี่คือท่าทีทั้งหมดของเขาในเวลานี้
ภายในคฤหาสน์ตกแต่งอย่างเรียบเย็น จี้เหวยหรานพาอวี้เสวียนขึ้นไปชั้นสองโดยไม่รอช้า
"ห้องพักแขกอยู่ทางนี้"
เขาเปิดประตูบานหนึ่งกลางทางเดิน
"ห้องน้ำอยู่ในห้อง อุปกรณ์อาบน้ำเป็นของใหม่ คืนนี้เธอพักที่นี่ก่อนนะ"
เห็นได้ชัดว่าห้องนี้มีคนมาทำความสะอาดเป็นประจำ อวี้เสวียนเดินเข้าไป กวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วหยุดอยู่ที่ชุดนอนผู้หญิงบนเตียง
เป็นสีขาวนวลนุ่มสบายตา ผ้าฝ้าย แบบเรียบร้อย
จี้เหวยหรานมองตามสายตาของเธอแล้วอธิบายว่า
"ของใหม่ ยังไม่มีใครใส่"
เธอหัวเราะเจ้าเล่ห์ "เหวยหราน หรือว่า… นี่เป็นของพี่เสี่ยวหว่าน เธอสองคนเป็น..."
ใบหน้าขาวนวลแดงระเรื่อ เห็นได้ชัดว่ากำลังคิดอะไรบางอย่าง
จี้เหวยหรานพูดไม่ออก "คิดอะไรกัน ไม่ใช่เรื่องนั้น"
คุณแม่จี้กับคุณพ่อจี้มาพักที่นี่บ้างนานๆ ครั้ง นี่เป็นชุดนอนสำรองของคุณแม่จี้
อวี้เสวียนพยักหน้าเบาๆ ในใจ
เธอหยิบชุดนอนชุดนั้นขึ้นมาเทียบกับตัว ทำท่าทางเหมือนลำบากใจ
"เหวยหราน..."
"อันนี้ฉันใส่ไม่ได้น่ะ"