อวี้เสวียนปรากฏตัวที่หัวบันได
เธอสวมชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีชมพูอ่อน ผมยาวสยายบนบ่า แก้มแดงระเรื่อ ดูอิ่มเอมและเย้ายวน
อวี้เสวียนทำท่าประหลาดใจ ก่อนจะยิ้มกว้าง "พี่เสี่ยวหว่านเหรอ? มาที่นี่ได้ยังไง? มาหาเหวยหรานเหรอ?"
ฉือเสี่ยวหว่านเบิกตากว้างกว่าเดิม ไม่อยากจะเชื่อสายตา
"เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? นี่บ้านของจี้เหวยหรานนะ!"
อวี้เสวียนทำหน้าตาใสซื่อ "พี่เสี่ยวหว่าน ฉันกับพี่เหวยหรานเป็นเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เหมือนพี่น้องกันเลย ฉันเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ไม่มีที่อยู่ แม่ฉันไม่วางใจ ก็เลยฝากพี่เหวยหรานให้ดูแลฉันสักพัก"
พูดพลาง เธอยังหันไปสั่งป้าหวังว่า "ป้าหวัง รบกวนเอาผลไม้มาหน่อยนะคะ พี่เสี่ยวหว่านมาแล้ว"
ท่าทางที่ทำตัวเหมือนเจ้าของบ้านนี้ ทำให้โทสะของฉือเสี่ยวหว่านพลุ่งขึ้นเรื่อยๆ
"เพื่อนสนิท? พี่น้อง?"
"เพื่อนสนิทจะใส่ชุดนอนมาอยู่ที่บ้านเขาได้เหรอ?! จะ..."
ยังพูดไม่ทันจบ จี้เหวยหรานก็เดินลงบันไดมา ใส่ชุดอยู่บ้านสบายๆ
เมื่อเช้านี้เขาก็แต่งตัวพร้อมแล้วแท้ๆ แต่ตอนนี้ที่เปลี่ยนมาใส่ชุดอยู่บ้านก็รู้ๆ กันอยู่ว่าทำไม
เมื่อเห็นฉือเสี่ยวหว่านยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น จี้เหวยหรานก็ชะงักไปเล็กน้อย
"ทำไมอยู่ๆ ถึงมา?"
พูดจบ เขาก็หันไปพูดกับอวี้เสวียนเบาๆ "เสวียนเสวียนขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถอะ"
อวี้เสวียนตอบรับอย่างว่าง่ายว่า "อื้อ" แล้วยิ้มขอโทษและจนใจให้ฉือเสี่ยวหว่าน ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นบันไดไปอย่างช้าๆ