กู้หลินหลับสนิทมาก
ไม่มีเสียงเตือนจากเครื่องติดตามสัญญาณชีพ ไม่มีโทรศัพท์สั่น ไม่มีเสียงโทรศัพท์เรียกปรึกษาคนไข้ดังขึ้นกลางดึก แม้แต่ความฝันก็ไม่มี
พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างก็เริ่มมืดแล้ว
ตอนนี้ในห้องเงียบสงบ ให้ความรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก
กู้หลินจ้องเพดานนิ่งไปหลายวินาที สมองเหมือนเพิ่งรีบูตเสร็จ อาการปวดตื้อจากการอดนอนติดกันหลายคืนจางลงไปมาก แม้แต่ตอนหายใจก็ยังรู้สึกโล่งขึ้น
“จ๊อก ๆ”
ท้องเริ่มประท้วงอีกแล้ว
กู้หลิน: “……”
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ขยับร่างกายที่แข็งทื่อเบา ๆ ก่อนก้มลงมองโทรศัพท์
หกโมงสี่สิบนาทีเย็น นอนหลับไปเกือบสิบชั่วโมงเต็ม
ในโทรศัพท์ยังมีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านอีกสิบกว่าข้อความ
ข้อความในกลุ่มแผนกเยอะที่สุด ส่วนใหญ่เป็นเรื่องส่งเวรกับอาการคนไข้ กู้หลินกวาดตามองคร่าว ๆ สองรอบ พอแน่ใจว่าไม่มีเรื่องด่วนอะไรเป็นพิเศษก็ออกจากกลุ่มทันที
อีกข้อความมาจากเฉินมู่เมื่อสองชั่วโมงก่อน
“ตื่นหรือยัง?”
“อย่าบอกนะว่านายหัวใจวายตายคาห้องเช่าไปแล้ว?”
ข้างล่างยังมีสติกเกอร์ลูกหมาโผล่หัวมาด้วย
กู้หลินจ้องเจ้าหมานั่นอยู่สองวินาที จู่ ๆ ก็อยากหัวเราะขึ้นมา
ในชีวิตก่อน หลังจากนั้นข้อความในโทรศัพท์ของเขาแทบจะมีแต่เรื่องงาน
อาจารย์ที่ปรึกษา นักศึกษา ประชุม งานวิจัย ความเห็นจากการส่งแก้บทความ
ไม่มีใครถามเขาตรง ๆ มานานมากแล้วว่า “ตื่นหรือยัง?”
คิดถึงตรงนี้ เขาก็ก้มหน้าพิมพ์ตอบไปประโยคหนึ่ง
“เพิ่งตื่น”
ข้อความเพิ่งส่งออกไป เฉินมู่ก็ตอบกลับมาทันที
“???”
“นายเป็นหมูหรือไง นอนนานขนาดนี้?”