พูดถึงตรงนี้ เขาก็ใช้เคอร์เซอร์ชี้ขอบภาพถ่าย
“ประเด็นสำคัญของการผ่าตัดวันนี้ ไม่ใช่การยอมเสียเลือดที่ไปเลี้ยงเนื้อเยื่อเพื่อแลกกับความยาว”
“แต่คือการหาว่าเนื้อเยื่อส่วนไหนขัดขวางเส้นทาง โดยไม่ได้ทำหน้าที่ส่งเลือดหลัก”
“คลายเฉพาะจุดที่ควรคลาย”
“จะลดแรงตึงก็จริง แต่คลายท่อกระเพาะอาหารทั้งเส้นให้หลวมไปหมดไม่ได้”
มือที่หลินซิวหย่วนจับปากกาชะงักไปครู่หนึ่ง คำตอบนี้รอบคอบมาก
ไม่มีการฟันธงเกินไป และไม่ได้ทำให้ปัญหาซับซ้อนดูง่ายเพียงเพื่อให้ตัวเองฟังดูมั่นใจ
แต่เพราะเป็นแบบนี้ จึงยิ่งน่ากลัว
เพราะกู้หลินไม่ได้ท่องคำตอบ เขารู้จริง ๆ ว่าแต่ละขั้นควรเลือกอย่างไร
จี้เฟิงมองหลินซิวหย่วน แล้วหันไปมองกู้หลิน
เขาไม่ได้พูดอะไร แต่ดูจากแววตาก็รู้ได้
เมื่อเทียบกับกู้หลินแล้ว ช่องว่างระหว่างเขากับหลินซิวหย่วนเห็นได้ชัดมาก
ตอนทบทวนเคสจบก็เกือบสามทุ่มแล้ว ทุกคนทยอยออกจากห้องสอน
พอแพทย์หนุ่มจากแผนกศัลยกรรมทรวงอกเดินผ่านกู้หลิน ก็อดเหลือบมองเขาหลายครั้งไม่ได้
มีคนอยากทัก แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง สุดท้ายจึงเค้นออกมาได้แค่ประโยคเดียว
“คุณหมอกู้ วันนี้อธิบายได้ชัดมากเลยครับ”
กู้หลินยิ้มบาง ๆ
“ขอบคุณครับ”
คนนั้นเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมาเสริมอีกประโยค
“ถ้าคราวหน้ามีเคสคล้าย ๆ กัน พวกเราขอเข้าฟังตอนแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารทบทวนเคสได้ไหมครับ?”
กู้หลินยังไม่ทันตอบ ซ่งเจ๋อก็โผล่หน้าออกมาจากด้านหลังแล้ว
“มีค่าฟัง”
ซ่งเจ๋อแสยะยิ้มอย่างจริงจัง แววตาเต็มไปด้วยความภูมิใจที่ปิดยังไงก็ไม่มิด
“ฮึ ๆ ค่าตัวอาจารย์กู้ของพวกเราแพงมากนะ”
กู้หลิน: “……”
หลินหานชวนเดินผ่านมาจากด้านข้าง เหลือบมองซ่งเจ๋ออย่างเย็นชา