หลัวจิ่งเหอผลักเวชระเบียนไปตรงหน้าพวกเขา แล้วลดเสียงลง
「พวกนายไม่รู้หรอกว่า การตามกู้หลินไปดูคนไข้มันฟินแค่ไหน!」
เจียงหลีอุ้มถาดทำแผลเดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์พยาบาล
「ฟินยังไงเหรอ?」
「ก็ฟินมาก ทำได้ไม่ดีก็ไม่โดนด่า แถมยังได้เรียนรู้อะไรตั้งเยอะ」
หลัวจิ่งเหอพูดอย่างจริงจัง แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมที่มีต่อกู้หลิน
「เขาจะบอกตรง ๆ เลยว่าขั้นแรกต้องทำอะไร」
「อย่างเช่น ดูคนไข้หลังผ่าตัดหัวใจ ก็ต้องดูความดันโลหิต ชีพจร ปริมาณปัสสาวะ ปริมาณสิ่งระบาย อุณหภูมิผิวหนัง แล้วก็อาการที่คนไข้บอก」
「อย่างคนไข้บอกว่าแน่นหน้าอก จะเขียนแค่ว่าแน่นหน้าอกแล้วจบไม่ได้ ต้องถามว่าเริ่มแน่นตั้งแต่เมื่อไหร่ ต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะดีขึ้น นอนราบได้ไหม มีเหงื่อออกหรือเปล่า」
สวี่จื้อหย่วนฟังไปฟังมา ก็ค่อย ๆ นั่งตัวตรง เห็นได้ชัดว่าสนใจมาก
ดวงตาของเจียงหลีก็เป็นประกายขึ้นมาเช่นกัน
「พยาบาลฟังได้ไหม?」
หลัวจิ่งเหอมองเธอ
「อยากฟังเหรอ?」
เจียงหลีตอบว่า
「แน่นอนสิ พวกหมอเขียนว่าให้สังเกตอาการอย่างใกล้ชิดทุกที ฉันก็อยากถามว่าให้สังเกตข้อไหนกันแน่」
พอเห็นว่ามีคนฟัง หลัวจิ่งเหอก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง
「งั้นฉันจะเล่าวิธีสอนของกู้หลินให้ฟัง」
เขากระแอม แล้วเลียนน้ำเสียงที่กู้หลินใช้เป็นประจำ
「เราต้องดูก่อนว่าคนไข้เป็นยังไง แล้วค่อยดูผลตรวจ」
เจียงหลีฟังจบก็รออยู่สองวินาที ก่อนถามอย่างร้อนใจเล็กน้อย
「แล้วต่อจากนั้นล่ะ?」
หลัวจิ่งเหอหลบตาเล็กน้อย สวี่จื้อหย่วนเข้าใจขึ้นมาทันที
「อย่าบอกนะว่ามีแค่ประโยคเดียว?」