หน้าเจิ้งฉ่วยมืดครึ้มลงทันที
“เจิ้งเสี่ยวหม่าน”
เด็กหญิงตัวน้อยกอดคอเขาไว้ สีหน้าชอบธรรมเต็มที่
“เขาหล่อกว่าพ่อ”
หานเส้าถิงนั่งอยู่บนโซฟา หัวเราะจนหุบปากไม่ลง
เจิ้งฉ่วยมองลูกสาวตัวเอง สีหน้าราวกับถูกหักหลัง
จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้น มองต้นเหตุด้วยความโมโห
กู้หลินรู้สึกว่าตัวเองบริสุทธิ์สุด ๆ หน้าตาดีก็เป็นความผิดด้วยเหรอ?
ภรรยาของเจิ้งฉ่วยเดินออกมาจากครัวพร้อมกับอาหารที่ทำเสร็จแล้ว
“กลับมาปุ๊บก็อย่าเพิ่งไปแกล้งเสี่ยวกู้สิ”
เธอหันไปทางหานเส้าถิง ยิ้มทักทาย
“หัวหน้าหาน ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะคะ”
จากนั้นเธอก็หันไปทางกู้หลิน
“แล้วก็เสี่ยวกู้ ฉันได้ยินเหล่าเจิ้งที่บ้านพูดถึงเธอบ่อย ๆ”
“รีบนั่งเลย อาหารใกล้เสร็จแล้ว”
กู้หลินรีบตอบว่า
“สวัสดีครับพี่สะใภ้ รบกวนแล้วครับ”
“จะรบกวนอะไรกัน”
เธอมองเจิ้งฉ่วยแวบหนึ่ง
“วันนี้เขาส่งข้อความมาทั้งบ่าย บอกว่ากู้หลินจะย้ายแผนกแล้ว ศัลยกรรมประสาทต้องพังแน่”
เจิ้งฉ่วยกระแอมทันที รีบปฏิเสธ
“ผมไม่ได้พูดแบบนั้นสักหน่อย อย่าพูดมั่วสิ”
หานเส้าถิงมองเขาด้วยแววตาหนักแน่น
“นายพูดเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์”
เจิ้งฉ่วย: “……”
อาหารทยอยขึ้นโต๊ะอย่างรวดเร็ว
ซี่โครงหมูตุ๋นซีอิ๊ว ปลานึ่ง เนื้อวัวหมักซอส ผักผัดกระเทียม หมูสามชั้นตุ๋น พริกผัดเนื้อ แล้วก็ซุปหม้อใหญ่หนึ่งหม้อ วางเต็มโต๊ะไปหมด
เจิ้งฉ่วยรินเหล้าให้หานเส้าถิง แล้วหันไปถามกู้หลิน
“ดื่มได้ไหม?”
กู้หลินทำหน้าอึดอัดเล็กน้อย