ช่วงหลายวันต่อมา กู้หลินจัดการเอกสารหลังผ่าตัดของเสิ่นเจ้าเฉวียนไปพลาง แก้บทความเรื่องหลินเจียงไปพลาง
เขากลับไปดูภาพถ่ายก่อนผ่าตัดในตอนนั้นอีกครั้ง
ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลที่ต้องเก็บเส้นเลือดดำไว้ เหตุผลที่ต้องปรับช่องทาง หรือเหตุผลที่ไม่อาจเลาะเส้นเลือดเล็ก ๆ ข้างก้านสมองออกอย่างฝืน ๆ เขาก็เรียบเรียงแต่ละจุดใหม่ตามการวินิจฉัยในเวลานั้น
ตอนเจิ้งฉ่วยส่งรายละเอียดการผ่าตัดมาให้ เขายังแนบข้อความมาด้วยประโยคหนึ่ง
【หลินเอ๋ย เขียนให้ฉันดูเท่หน่อย】
กู้หลินตอบกลับไปว่า
【อาจารย์เจิ้งก็เท่อยู่แล้ว เขียนให้เท่อีกแล้วคนอื่นจะอยู่ยังไงล่ะ】
เจิ้งฉ่วยตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
【แค่ก ๆ พูดมีเหตุผล งั้นก็เขียนตามความจริงแล้วกัน】
กู้หลินมองข้อความแล้วยิ้ม ก่อนจะใส่ลำดับเวลาในส่วนที่เขาเรียบเรียงไว้ลงในต้นฉบับ
ช่วงเย็นวันที่สาม กู้หลินส่งต้นฉบับฉบับแก้ไขให้หานเส้าถิง
หานเส้าถิงตอบกลับมาสองคำ
【ได้รับแล้ว】
กู้หลินคิดว่าเรื่องนี้คงต้องรอให้หานเส้าถิงแก้ไขพร้อมกันทีเดียว แต่บ่ายวันต่อมา เจิ้งฉ่วยก็หิ้วน้ำเดินเข้ามาในห้องทำงาน แล้ววางโทรศัพท์ลงตรงหน้าเขา
“ดูสิ”
กู้หลินกำลังเขียนประวัติผู้ป่วยอยู่
“อะไรเหรอ?”
เจิ้งฉ่วยเลื่อนหน้าจอเข้ามาใกล้เขาอีกหน่อย
“ฉบับส่งตีพิมพ์”
กู้หลินมองหน้าจอ
ใต้ชื่อเรื่องมีการจัดเรียงรายชื่อผู้เขียนไว้เรียบร้อยแล้ว
ผู้เขียนอันดับหนึ่งร่วม: หานเส้าถิง, กู้หลิน
ผู้เขียนอันดับสอง: เจิ้งฉ่วย
ผู้เขียนที่ติดต่อได้: หานเส้าถิง
กู้หลินมองรายชื่อเหล่านั้น ปลายปากกาหยุดค้างอยู่บนกระดาษ
เจิ้งฉ่วยพิงโต๊ะจนลืมดื่มน้ำไปเสียสนิท