แพทย์ฝึกหัดอย่างผม ทำไมถึงโด่งดังไปทั่วโลก

ตอนที่ 124 ฉันเป็นแค่แพทย์ประจำบ้าน ทำไมถึงดังไปทั่วโลกแล้วล่ะ

7 นาที· 1.7K คำ

เจิ้งฉ่วยไม่ได้ถอนคลิปหนีบชั่วคราวออกทันที

เขาให้ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตรวจการไหลเวียนของเลือดด้วยดอปเพลอร์ก่อน โดยแนบหัวตรวจปลอดเชื้อลงไป แล้วเลื่อนไปตามแนวของบริเวณหลอดเลือดแดงสื่อสารส่วนหน้าอย่างเบามือ

ช่วงเอวันมีเสียงชีพจรชัดเจน

ช่วงเอทูก็มีสัญญาณการไหลเวียนของเลือดต่อเนื่อง

หลอดเลือดสองเส้นนี้เป็นเส้นเลือดหลักที่ส่งเลือดไปเลี้ยงบริเวณหลอดเลือดแดงสื่อสารส่วนหน้า ตราบใดที่เสียงดอปเพลอร์ยังต่อเนื่องและจังหวะสม่ำเสมอ ก็แสดงว่าการไหลเวียนในเส้นเลือดหลักไม่ได้ถูกหนีบหรือบิดงอ

ผู้ช่วยผ่าตัดคนที่สองบนโต๊ะถอนหายใจอย่างโล่งอก

“เส้นเลือดหลักยังไหลเวียนดีครับ”

เจิ้งฉ่วยรับคำในลำคอ

เสียงสัญญาณจากเครื่องติดตามอาการของเครื่องดมยาสลบดังเป็นจังหวะสม่ำเสมออยู่เบื้องหลัง ความดันโลหิตยังอยู่ในช่วงเป้าหมาย ส่วนระยะเวลาที่หนีบหลอดเลือดไว้ชั่วคราวก็ใกล้ถึงขีดจำกัดที่ปลอดภัยแล้ว

พยาบาลส่งเครื่องมือรายงานเวลาเสียงเบา

ถ้าชักช้ากว่านี้ ความเสี่ยงที่เลือดจะไปเลี้ยงเนื้อเยื่อส่วนปลายไม่พอก็จะเพิ่มขึ้น

สายตาของเจิ้งฉ่วยหยุดนิ่งอยู่ใต้กล้องจุลทรรศน์ชั่วขณะ มือที่ถือคีมหนีบหลอดเลือดโป่งพองกำลังจะถอยออก

จู่ ๆ กู้หลินก็หรี่ตาลง

“อาจารย์เจิ้ง อย่าเพิ่งคลายคลิปหนีบชั่วคราวครับ”

เจิ้งฉ่วยชะงัก เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย มองกู้หลินอย่างไม่เข้าใจ

ตอนนี้กู้หลินกำลังใช้เครื่องดูดกดอยู่ด้านหลังคลิป ดูดเลือดและของเหลวซึมในบริเวณผ่าตัดออกอย่างแผ่วเบา ทำให้มองเห็นหลอดเลือดแดงแขนงเล็ก ๆ ใต้กล้องจุลทรรศน์ได้ชัดขึ้น

กู้หลินเงยหน้าส่งสัญญาณให้เจิ้งฉ่วยมองผ่านกล้องจุลทรรศน์

“ขาคลิปไปกดทับหลอดเลือดเส้นเล็กด้านหลังครับ”

ผู้ช่วยผ่าตัดคนที่สองบนโต๊ะชะงักไป

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป