เช้าวันต่อมา กู้หลินตั้งใจตื่นเร็วขึ้น 10 นาที พอประตูลิฟต์เปิด เขาก็กดชั้น 20 แผนกศัลยกรรมประสาท
ลิฟต์ค่อย ๆ เคลื่อนขึ้น ตัวเลขบนหน้าจอไล่ไปจนถึง 20 ก่อนประตูลิฟต์จะเปิดออกอย่างช้า ๆ
ทางเดินเงียบกว่าแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารมาก เสียงพูดคุยจากจุดพยาบาลเบาจนแทบไม่ได้ยิน บนผนังมีภาพกายวิภาคของระบบประสาท ส่วนกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในอากาศก็เย็นเฉียบและเข้มข้นกว่า
กู้หลินเงยหน้าขึ้น มองป้ายตรงทางเข้า
【แผนกศัลยกรรมประสาท】
เขาเพิ่งเดินเข้าไปในห้องทำงาน ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านใน ชายคนนั้นมองเขาด้วยแววตาเรียบเฉย
“แพทย์ประจำบ้านที่เพิ่งมาใหม่เหรอ?”
กู้หลินหยุดเดินแล้วเงยหน้า ในห้องทำงานมีแพทย์วัยกลางคนสวมเสื้อกาวน์สีขาว กำลังพลิกดูตารางหมุนเวียนแผนกในมือ
สายตาของอีกฝ่ายเลื่อนจากตัวเขาไปหยุดที่ตาราง พอเห็นคำประเมินที่หลินหานชวนลงชื่อไว้ นิ้วก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาเงยหน้ามองกู้หลิน
“กู้หลิน?”
กู้หลินพยักหน้า
“ใช่ครับ”
แพทย์วัยกลางคนปิดตารางหมุนเวียนแผนก
“เข้ามา”
เขามองกู้หลิน น้ำเสียงฟังดูเข้มงวด
“ฉันเจิ้งฉ่วย เป็นอาจารย์ผู้ฝึกสอนของนายที่แผนกศัลยกรรมประสาท”
“ฉันไม่สนว่าก่อนหน้านี้นายเป็นยังไง พอมาถึงแผนกศัลยกรรมประสาทก็ต้องทำตามกฎ แล้วเริ่มเรียนรู้ใหม่ตั้งแต่ต้น”
กู้หลินพยักหน้าเบา ๆ
“เข้าใจแล้วครับ”
เจิ้งฉ่วยวางตารางหมุนเวียนแผนกไว้ข้าง ๆ
“เมื่อกี้ฉันดูแล้ว ผลประเมินที่แผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารของนายไม่เลวเลย”
เจิ้งฉ่วยเงยหน้ามองเขา น้ำเสียงราบเรียบ