วันก่อนที่กู้หลินจะย้ายออกจากแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร ซ่งเจ๋อไม่ได้หยอกล้อเขาเหมือนทุกที
หลังตรวจห้องคนไข้เสร็จในช่วงบ่าย คนในห้องทำงานมีไม่มาก กู้หลินกำลังจัดบันทึกส่งต่องานฉบับสุดท้าย
ซ่งเจ๋อค้นลิ้นชักอยู่นาน สุดท้ายก็หยิบสมุดเล่มเล็กสีดำออกมา แล้วโยนลงบนโต๊ะทำงานของเขา
“เอาไป”
กู้หลินก้มมอง
“นี่อะไรครับ?”
ซ่งเจ๋อเอนหลังพิงเก้าอี้ น้ำเสียงฟังดูขัดเขินเล็กน้อย
“ของขวัญส่งท้าย”
“แผนกศัลยกรรมประสาทน่ะ รายละเอียดเยอะ พกไว้จดอะไรได้ตามสะดวก”
“อย่าให้ถึงตอนที่หัวหน้าแผนกถามว่าเส้นเลือดเส้นไหนเป็นเส้นเลือดที่เกี่ยวข้อง หรือบริเวณไหนเป็นเขตการทำงานของสมอง แล้วนายก้มหน้าค้นโทรศัพท์ล่ะ”
กู้หลินหยิบสมุดขึ้นมา ยิ้มบาง ๆ
“ขอบคุณครับ อาจารย์ซ่ง”
คำขอบคุณของเขาทำให้ซ่งเจ๋อรู้สึกเก้อเขินขึ้นมาเล็กน้อย
“อย่าเพิ่งรีบขอบคุณ พอไปแผนกศัลยกรรมประสาทแล้วโดนดุ อย่าบอกใครนะว่านายมาจากแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร”
กู้หลินเงยหน้าขึ้น
“หัวหน้าเพิ่งบอกว่าอย่าทำให้แผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารเสียชื่อครับ”
ซ่งเจ๋อ: “……”
เขาเงียบไปสองวินาที
“งั้นนายก็พยายามโดนดุให้น้อยหน่อยแล้วกัน”
“หัวหน้าหานแผนกศัลยกรรมประสาทรับมือยากมาก ก่อนหน้านี้มีแพทย์ฝึกอบรมหลายคนโดนดุจนร้องไห้มาแล้ว”
“แล้วก็รองหัวหน้าแผนกของพวกเขาชื่อเจิ้งฉ่วย ช่วงครึ่งปีที่ผ่านมาไปฝึกงานที่โรงพยาบาลใหญ่กว่า เพิ่งกลับมาเมื่อสัปดาห์ก่อน ได้ยินว่าอารมณ์ไม่ค่อยดีเหมือนกัน นายระวังตัวไว้หน่อย”
พอซ่งเจ๋อพูดจบ กู้หลินก็กะพริบตาปริบ ๆ