เขาชี้ให้เจิ้งฉ่วยดูแขนงเล็ก ๆ จุดหนึ่งบนกระดาษ
เจิ้งฉ่วยก้มมอง ตรงนั้นคือบริเวณด้านหลังค่อนไปทางด้านข้างของคอถุงโป่งพอง ใกล้กับจุดกำเนิดของหลอดเลือดแดงคอรอยด์ด้านหน้า
หานเส้าถิงหันมามองกู้หลินด้วยเช่นกัน แววตาเต็มไปด้วยความสงสัย
“ผมกำลังคิดว่า... ถ้ามองจากด้านหน้าในระหว่างผ่าตัด คอถุงโป่งพองอาจบังโคนหลอดเลือดแดงคอรอยด์ด้านหน้าไว้”
กู้หลินไม่ได้พูดตรง ๆ นัก
“เพราะงั้นเราลองเปิดมุมด้านหลังค่อนไปทางด้านข้างตรงนี้ออกอีกนิด แล้วตรวจดูความสัมพันธ์ของหลอดเลือดอีกครั้งได้ไหมครับ?”
“อย่างเช่นลองดูก่อนว่าระหว่างหลอดเลือดแดงคอรอยด์ด้านหน้ากับคอถุงโป่งพองมีเยื่อยึดรั้งอยู่หรือเปล่า แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะวางขาหลังของคลิปตรงไหน”
ตู้เฉิงอันเหลือบมองกู้หลินด้วยแววตาประหลาดใจเล็กน้อย
“นายยังดูออกถึงขนาดนี้เลยเหรอ?”
กู้หลินยิ้มบาง ๆ
“ผมแค่คาดเดาจากภาพถ่ายครับ พอถึงบนโต๊ะผ่าตัดจริง ๆ ก็ต้องดูความสัมพันธ์ของหลอดเลือดใต้กล้องจุลทรรศน์อีกที”
หานเส้าถิงจ้องกู้หลินอยู่หลายวินาที จู่ ๆ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ ก่อนน้ำเสียงจะเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
“นายคือแชมป์การแข่งขันระดับมณฑลครั้งก่อนใช่ไหม?”
“กู้หลินที่นักวิชาการฉินเจิ้งหงมาหาน่ะ?”
สิ้นเสียง ทุกสายตาก็พากันจับจ้องไปที่กู้หลิน เจิ้งฉ่วยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ยกมุมปากสูง สีหน้าดูอารมณ์ดีไม่น้อย
ฮึ ในที่สุดก็ไม่ใช่มีแค่เขาคนเดียวที่ตกตะลึง ทุกคนต้องช็อกไปพร้อม ๆ กันให้หมด!
กู้หลินตอบด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง ราวกับเรื่องพวกนี้เป็นเรื่องเล็กน้อย
“ใช่ครับ หัวหน้า”
แววตาของหานเส้าถิงเปลี่ยนไป เขาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง
เมื่อสิ่งที่คาดเดาไว้กลายเป็นความจริง สีหน้าของเขาก็ดูแปลกไปเล็กน้อย