ศูนย์ทักษะทางการแพทย์ประจำมณฑล
กู้หลินกับคนอื่น ๆ เพิ่งเดินออกจากห้องประชุมหลัก ก็ถูกอาจารย์เลขานุการที่นำทีมมาขวางไว้
อาจารย์เลขานุการยิ้มจนตาหยี มือกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น เห็นได้ชัดว่าเพิ่งวางสาย
เขามองทุกคนตรงหน้า จงใจอุบข่าวไว้ก่อน
“มีข่าวดี อยากฟังไหม?”
ดวงตาจ้าวฉี่หมิงเป็นประกาย ตอนนี้เขาไวต่อคำว่า “ข่าวดี” เป็นพิเศษ
“ข่าวดีอะไร?”
อาจารย์เลขานุการกระแอมเบา ๆ แล้วค่อย ๆ เอ่ยขึ้นท่ามกลางสายตาที่เฝ้ารอของทุกคน
“ทางโรงพยาบาลแจ้งว่า สมาชิกทีมทุกคนจะได้โบนัสคนละ 50,000 หยวน”
“โห!”
จ้าวฉี่หมิงเบิกตากว้างทันที
“เยอะขนาดนี้เลยเหรอ!”
สวี่หรานเองก็ชะงักไป
เสิ่นชิงก้มมองป้ายผู้เข้าแข่งขันของตัวเอง ราวกับไม่คิดว่าการแข่งขันเพิ่งจบ โบนัสก็มาแล้ว
โจวจื่อเชียนถามอย่างจริงจังว่า
“หลังหักภาษีหรือยังครับ?”
อาจารย์เลขานุการ “……”
จ้าวฉี่หมิงเคาะเขาเบา ๆ เกือบหลุดหัวเราะ
“ทำไมนายถึงคิดแต่เรื่องจริงจังขนาดนี้?”
โจวจื่อเชียนมองเขาเหมือนไม่เข้าใจว่าทำไมจ้าวฉี่หมิงถึงหาว่าเขาคิดแต่เรื่องจริงจัง
“ก็เป็นคำถามที่สมเหตุสมผล”
อาจารย์เลขานุการโบกมือ
“ฝ่ายการเงินจะคำนวณรายละเอียดอีกที แต่โบนัสมีจริงแน่นอน”
พูดจบ เขาก็มองกู้หลิน รอยยิ้มยิ่งลึกขึ้น
“นี่เพิ่งเริ่มต้นเอง”
จ้าวฉี่หมิงรู้สึกสังหรณ์ใจขึ้นมา
“ยังมีอีกเหรอ?”
อาจารย์เลขานุการขยิบตาอย่างมีเลศนัย
“เมื่อกี้ผู้อำนวยการโรงพยาบาลโทรมากำชับเป็นพิเศษ”
“ส่วนกู้หลินได้เพิ่มอีก 100,000 หยวน”