ในห้องทำงานพลันมีเสียงไอดังขึ้นสองสามครั้ง เห็นได้ชัดว่ามีคนกลั้นไม่อยู่ สวี่โม่กับหร่วนเฟยก้มหน้าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ไปแล้ว ส่วนจ้าวเจี้ยนกั๋วกลับไม่รู้สึกกระอักกระอ่วนเลยสักนิด
“ผมก็แค่ถามดู”
โจวเหวินหย่วนแค่นหัวเราะ พลางเหลือบมองเขา
“ถามบ้าอะไร ตอนนี้คนไข้อยู่แผนกฉุกเฉิน”
“ถึงจะเป็นการหมุนเวียนแผนก ก็ไม่ถึงคิวแผนกประสาทวิทยาของพวกคุณหรอก”
จ้าวเจี้ยนกั๋วไม่ยอมแพ้ ก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าว
“ใครบอก แผนกประสาทวิทยาไม่ดีกว่าพวกคุณที่อดนอนทุกวันหรือไง? อย่างน้อยอัตราตายกะทันหันก็ต่ำกว่าหน่อย”
โจวเหวินหย่วน: “……”
กู้หลิน: “……”
ทุกคนในห้องทำงานแผนกฉุกเฉินพากันอึ้ง
หัวหน้าแผนกสองคนถึงกับแย่งคนกันจริง ๆ ที่เหลือเชื่อที่สุดคือ คนที่แย่งกันเป็นนักศึกษาแพทย์ปีหนึ่งเสียด้วย
จังหวะนั้นเอง พยาบาลก็ผลักประตูเข้ามา สีหน้าเร่งร้อน
“อาจารย์โจว ห้องกู้ชีพมีคนไข้มาใหม่ค่ะ ส่งตัวมาจากโรงพยาบาลประจำเมือง”
บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที โจวเหวินหย่วนลุกขึ้นยืนทันควัน
“อาการเป็นยังไง?”
“มีไข้มาหนึ่งเดือน โลหิตจาง เกล็ดเลือดต่ำ ให้เลือดซ้ำหลายครั้งก็ไม่ดีขึ้นค่ะ”
พยาบาลพูดรัวเร็ว
“แผนกโลหิตวิทยาให้เรารับไว้ก่อนค่ะ”
โจวเหวินหย่วนชะงักฝีเท้า
“แผนกโลหิตวิทยา?”
“ค่ะ เตียงเต็มแล้ว”
เดิมทีจ้าวเจี้ยนกั๋วกำลังจะเดินออกไป แต่พอได้ยินก็หยุดชะงักทันที