หลินหานชวนชะงักไปครู่หนึ่ง
“หืม?”
โจวหมิงหย่วนยิ้มอย่างเขิน ๆ ยิ่งกว่าเดิม
“ลูกสาวฉันบอกว่าหมอหล่อ เธอคิดว่าหมอหล่อ ๆ ต้องเก่งแน่นอน”
ทั้งห้องทำงานเงียบกริบ ซ่งเจ๋อแทบสำลักน้ำพุ่งออกมา
“เดี๋ยวนะ นี่มันตรรกะอะไรกัน!”
กู้หลิน: “……”
มุมปากของหลินหานชวนกระตุกเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น
“ได้”
โจวหมิงหย่วนหัวเราะเบา ๆ สองครั้ง ก่อนกลับไปที่ห้องพักผู้ป่วยอย่างพึงพอใจ
แผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารงานยุ่ง แต่ต่างจากห้องฉุกเฉินที่วุ่นวายอลหม่าน ความยุ่งของที่นี่เป็นความยุ่งที่มีระเบียบแบบแผน
กู้หลินเพิ่งไปเข้าห้องน้ำมา พอกลับถึงโต๊ะ ก็เห็นเวชระเบียนกองโตเพิ่มขึ้นมา
“บันทึกอาการเตียง 23”
“บันทึกก่อนผ่าตัดเตียง 27”
“แล้วก็ข้อมูลคนไข้ที่จะผ่าตัดพรุ่งนี้”
กู้หลินก้มมอง กองเอกสารหนาเตอะทีเดียว
ซ่งเจ๋อยิ้มอย่างเป็นมิตรสุด ๆ
“นี่แค่ส่วนหนึ่งนะ”
นักศึกษาแพทย์ฝึกอบรมอีกหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ หัวเราะกันทันที มีคนหนึ่งพูดเสริมเบา ๆ
“อาจารย์ซ่งบอกว่า เมื่อก่อนเขาก็ผ่านแบบนี้มาเหมือนกัน”
กู้หลินยิ้ม ไม่ได้พูดอะไร แล้วเริ่มลงมือทำงานทันที
ห้องทำงานค่อย ๆ เงียบลง เหลือเพียงเสียงพิมพ์คีย์บอร์ด สลับกับเสียงพยาบาลคุยโทรศัพท์เป็นครั้งคราว
เวลาผ่านไปทีละน้อย ใกล้เที่ยงแล้ว กู้หลินถึงจัดการเวชระเบียนก่อนผ่าตัดฉบับสุดท้ายเสร็จ
เขากำลังจะขยับคอคลายเมื่อย ซ่งเจ๋อก็เดินเข้ามาพอดี แล้วยื่นใบตรวจให้