แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้องผู้ป่วย รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มดูธรรมดา แต่กลับจริงใจอย่างยิ่ง
สุดท้ายกู้หลินก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงช่วยโจวหมิงหย่วนวางสมุดกลับไว้บนโต๊ะข้างเตียง
“พักผ่อนให้ดี อีกสองวันก็ต้องผ่าตัดแล้ว”
“รู้แล้ว ๆ”
โจวหมิงหย่วนยิ้มพลางโบกมือ
“คุณหมอกู้ ไม่ต้องห่วงนะ ผมทำใจได้ดีมาก”
กู้หลินพยักหน้า ก่อนหันหลังเดินออกจากห้องผู้ป่วย
เพิ่งเดินมาถึงโถงทางเดิน ซ่งเจ๋อก็ยืนอยู่ข้างจุดพยาบาล ในมือถือกระติกเก็บความร้อน สีหน้าซับซ้อน
“รู้ไหม?”
กู้หลินหันไปมองเขา
“อะไร?”
“เมื่อกี้นายเข้าไปแค่สิบนาที พยาบาลสามคนตรงจุดพยาบาลก็เดากันใหญ่เลย”
กู้หลิน: “?”
ซ่งเจ๋อถอนหายใจ
“พวกเธอเดาว่านายเป็นญาติของโจวหมิงหย่วนหรือเปล่า”
กู้หลิน: “...”
“เพราะพวกเธอคิดว่าคนไข้กระตือรือร้นกับนายยิ่งกว่ากับหัวหน้าแผนกเสียอีก”
กู้หลินหลุดหัวเราะ
“ก็เพราะหัวหน้าไม่ยอมให้เขาลุกจากเตียงต่างหาก”
ซ่งเจ๋อลูบคาง พยักหน้าอย่างจริงจัง
“ก็มีเหตุผล”
ทั้งสองเดินไปที่ห้องทำงานด้วยกัน
*
บ่ายวันถัดมา ที่ห้องประชุมแผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร มีการประชุมหารือก่อนผ่าตัด
ตอนกู้หลินถือเวชระเบียนเดินเข้าไป ด้านในมีคนนั่งอยู่ไม่น้อยแล้ว ส่วนที่นั่งแถวหน้าสุดยังว่างอยู่ นั่นเป็นที่ของหลินหานชวน
กู้หลินเลือกที่นั่งด้านหลังแล้วเปิดเอกสาร
วันนี้มีคนไข้ที่จะหารือหลายราย ทั้งนิ่วในถุงน้ำดี มะเร็งลำไส้ใหญ่ ลำไส้อุดตัน... โจวหมิงหย่วนอยู่ลำดับที่สาม
ไม่กี่นาทีต่อมา ประตูห้องประชุมก็เปิดออก หลินหานชวนเดินเข้ามา เสียงพูดคุยในห้องที่ยังดังอยู่เงียบลงทันที