กู้หลินพยักหน้า หยิบปากกาขึ้นมาเขียนข้อความสองสามคำลงบนกระดาษ
ซ่งเจ๋อขยับเข้าไปดู
【ระบุตำแหน่งด้วยการส่องกล้องกระเพาะอาหารระหว่างผ่าตัด วางแนวตัดหลบทางเข้าปากกระเพาะ ยืนยันขอบเขตการตัด และกำหนดทิศทางการเย็บเสริมความแข็งแรง】
ซ่งเจ๋อมองอยู่สองสามวินาที ก่อนอดถามไม่ได้
“นายไม่ประหม่าจริง ๆ เหรอ?”
ปลายปากกาของกู้หลินหยุดชะงัก เขาหลุบตาลง ถอนหายใจเบา ๆ
“ประหม่าอยู่แล้วสิ”
ซ่งเจ๋อชะงักไป
“จริงดิ?”
เห็นกู้หลินทำท่าถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม ซ่งเจ๋อก็ลูบคางครุ่นคิด
“ทำไมหมอนั่นดูไม่ออกเลยล่ะ?”
กู้หลินคงเห็นแววไม่เชื่อในตาของซ่งเจ๋อ จึงพูดเสริมอย่างไม่รีบร้อน
“ผ่าตัดเป็นศัลยแพทย์หลักครั้งแรก จะไม่ประหม่าได้ยังไง”
แพทย์ประจำบ้านตัวเล็กในห้องทำงานยังแอบฟังอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินคำว่า “ประหม่า” ก็พลอยโล่งใจ เขายิ้มออกมา
“ผมนึกว่าอาจารย์กู้จะไม่ประหม่าซะอีก”
ซ่งเจ๋อหรี่ตามองเขา
“เอาละ เลิกยืนเกะกะตรงนี้ได้แล้ว ถึงเวลาตรวจคนไข้ก็ไปตรวจ ถึงเวลาเขียนประวัติก็ไปเขียน อย่าทำให้อาจารย์กู้เสียเวลาวางแผน”
“ครับ”
แพทย์ประจำบ้านตัวเล็กเข็นคอมพิวเตอร์เดินไปสองก้าว ก่อนอดหันกลับมาไม่ได้
“อาจารย์ซ่งครับ”
“อะไร?”
“ผ่าตัดตอนบ่าย…ผมขอเข้าไปดูได้ไหมครับ?”
ซ่งเจ๋อเกือบจะด่าออกไปแล้ว แต่คำพูดกลับหยุดค้างอยู่ที่ริมฝีปาก
เขาหันไปมองกู้หลิน อีกฝ่ายยังก้มหน้าเขียนแผนอยู่ ไม่ได้สนใจทางนี้
ซ่งเจ๋อคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ