กู้หลินรับมีดอัลตราซาวนด์มา ปลายมีดจ่ออยู่เหนือผนังกระเพาะอาหาร แต่ยังไม่ลงมือทันที
เขาบอกให้ซ่งเจ๋อกดกล้องลงต่ำอีกนิดก่อน
“อาจารย์ซ่ง เลื่อนกล้องไปทางซ้ายล่างอีกหน่อยครับ”
ซ่งเจ๋อปรับไปพลางถามไปพลาง
“แบบนี้เหรอ?”
“ต่ำลงอีกนิดครับ”
“โอเค”
เมื่อดึงก้นกระเพาะอาหารออก ภาพบนจอก็เผยให้เห็นแนวโค้งบริเวณมุมฮิส
กู้หลินไม่ได้รีบตัด เขาใช้คีมจับเนื้อเยื่อชนิดไม่ทำให้บาดเจ็บยกผนังกระเพาะขึ้นเบา ๆ มองระยะห่างระหว่างก้อนเนื้องอกกับปากกระเพาะ จากนั้นให้แพทย์ส่องกล้องส่องแสงซ้ำอีกครั้ง
แสงจากกล้องส่องกระเพาะทะลุออกมาจากด้านใน ตำแหน่งนั้นมีพื้นที่ไม่มากนัก
ซ่งเจ๋อมองจุดแสงนั้น ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย
ถ้าเป็นเขา คงเลือกตัดให้กว้างขึ้นอีกหน่อย ปลอดภัยและสะดวกกว่า แต่รูปร่างหลังผ่าตัดจะเป็นอย่างไรคงพูดยาก
กู้หลินกลับไม่ได้ทำแบบนั้น เขาให้ผู้ช่วยดึงก้นกระเพาะออกเบา ๆ ส่วนตัวเองขยับมีดอัลตราซาวนด์เข้าใกล้แนวตัดที่กำหนดไว้
แนวตัดไม่ได้ชิดก้อนเนื้องอก และก็ไม่ได้ตัดกว้างเผื่อความปลอดภัยจนเกินไป
ปลายมีดค่อย ๆ เคลื่อนไปตามด้านนอกของผนังกระเพาะ ตัดทีละช่วงสั้น ๆ แล้วหยุดตรวจสอบมุมอีกครั้ง เมื่อแน่ใจแล้วจึงค่อยเดินหน้าต่อ
หลินหานชวนยืนอยู่ข้าง ๆ เครื่องมือในมือค้างอยู่ตรงตำแหน่งที่ควรอยู่ตลอด
ซ่งเจ๋อแอบเหลือบมองเขา แล้วก็ตระหนักได้ว่า ผู้อำนวยการตั้งใจจะให้กู้หลินทำจนจบด้วยตัวเองจริง ๆ
คิดได้อย่างนั้น แผ่นหลังของซ่งเจ๋อก็ชื้นเหงื่อขึ้นมาเล็กน้อย
ผู้อำนวยการเชื่อใจกู้หลินมากเกินไป มากจนทำให้เขารู้สึกกลัว