กู้หลินยังคงเลาะเนื้อเยื่อบริเวณใจกลางรอยโรคต่อไป โครงสร้างคล้ายตัวหนอนไม่ได้มีแค่ไม่กี่เส้นที่เห็นเมื่อครู่
ในเนื้อเยื่อแกรนูเลชันสีเหลืองหม่น มีส่วนสีขาวบาง ๆ โผล่ออกมาอีกเส้น เส้นที่สี่ เส้นที่ห้า ยังมีอีกหลายเส้น เลื้อยขยุกขยิกอยู่ในสมองอย่างหนาแน่น
จู่ ๆ เจิ้งฉ่วยก็รู้สึกไม่สบายหัวขึ้นมาเหมือนกัน เขากลืนน้ำลายลงคอ
“นี่มันเข้ามากี่ตัวกันแน่เนี่ย...?”
หานเส้าถิงอยู่ใกล้กว่า แผ่นหลังของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ตอนนี้ในใจรู้สึกโชคดีสุด ๆ
ยังดีที่ตอนเช้าลดน้ำหนัก กินแค่ไข่ไปฟองเดียว ไม่อย่างนั้นตอนนี้คงคลื่นไส้แย่
กู้หลินยังคงทำต่อ เขาแยกตัวหนอนทั้งหมดที่เอาออกมาได้อย่างครบถ้วนจากผิวชั้นบน ส่วนที่อยู่ลึกเข้าไปใกล้บริเวณทำงานของสมอง เขาไม่ได้ลงมือโดยไม่เห็นแน่ชัด
หลังเลาะรอยโรคตรงกลางออกแล้ว แรงดันในเนื้อสมองก็ลดลงต่อ พื้นผิวสมองที่เมื่อครู่ถูกดันจนตึง ในที่สุดก็ค่อย ๆ ยุบกลับลงมา
เสียงของวิสัญญีแพทย์ผ่อนคลายลงกว่าก่อนหน้าไม่น้อย
“ความดัน 158 ชีพจร 56 แล้วครับ”
แววตาของหานเส้าถิงไหววูบ เจิ้งฉ่วยก็มองจอเฝ้าระวัง ก่อนทั้งคู่จะสบตากัน แล้วหันไปมองกู้หลินพร้อมกัน
ปรากฏว่ากู้หลินไม่มีเหงื่อออกสักหยด หนีบตัวหนอนราวกับกำลังคีบกับข้าว
นี่ควรชมดีหรือเปล่านะ?
ถ้าชมไป จะดูเหมือนพวกเขาสองคนห่วยหรือเปล่า?
กู้หลินเก็บตัวอย่างเนื้อตายและเนื้อเยื่อแกรนูเลชันจากการอักเสบแยกเป็นชั้น ๆ
“เอาถุงใส่ตัวอย่างสามใบ แยกใส่กัน”
“เนื้อตายตรงกลาง เนื้อเยื่อแกรนูเลชันรอบนอก แล้วก็เนื้อเยื่อที่อยู่ใกล้ชั้นหุ้มตัวหนอน”