แพทย์ฝึกหัดอย่างผม ทำไมถึงโด่งดังไปทั่วโลก

ตอนที่ 140 ผู้ป่วยฟื้นแล้ว

7 นาที· 1.5K คำ

หลังส่งตัวผู้ป่วยไปห้องไอซียู กู้หลินถึงได้ออกจากเขตห้องผ่าตัด

แสงไฟในห้องเปลี่ยนชุดสว่างจ้าจนแสบตา เขาถอดหมวกผ่าตัดออก เส้นผมตรงหน้าผากถูกกดจนยุ่งเล็กน้อย

ในเวลานี้ หน้าต่างระบบที่คุ้นเคยก็สว่างขึ้นอีกครั้ง

【ภารกิจผู้ป่วยวิกฤตลับสำเร็จ: โรคพยาธิตัวตืดหัวหนามชนิดแมนโซนีในสมองร่วมกับภาวะสมองเคลื่อนวิกฤต】

【ระดับผู้ป่วย: เอส】

【หัตถการสำคัญ: เปิดโพรงกลางเพื่อลดแรงดัน, แยกโครงสร้างคล้ายตัวพยาธิหลายจุด, เก็บตัวอย่างรอยโรคแยกตามชั้น, ลดแรงดันด้วยการตัดกะโหลก】

【มอบรางวัล: เพิ่มพูนความสามารถในการรับมือภาวะสมองเคลื่อนวิกฤต, เพิ่มพูนความสามารถในการวินิจฉัยแยกโรคติดเชื้อระบบประสาทส่วนกลาง, เพิ่มพูนประสบการณ์จัดการก้อนเนื้อแกรนูโลมาจากปรสิตระหว่างผ่าตัด】

【รางวัลพิเศษ: ค่าพละกำลัง +10%】

【ความคืบหน้าศัลยกรรมประสาทในปัจจุบัน: 55%】

เดิมทีกู้หลินแค่กวาดตามองผ่าน ๆ จนกระทั่งสายตาไปหยุดตรงรางวัลพิเศษบรรทัดนั้น เขาจึงชะงัก

ค่าพละกำลัง?

กู้หลินจ้องสามคำนั้นอยู่สองวินาที ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

รางวัลนี้...

ดูท่าจะมีประโยชน์กว่ารางวัลก่อน ๆ เสียอีก

อย่างไรเสีย การวินิจฉัยแยกโรคค่อย ๆ เติมความรู้ทีหลังก็ได้ ส่วนการผ่าตัดด้วยกล้องจุลทรรศน์ก็ฝึกฝนกันได้ แต่พละกำลังไม่เหมือนกัน

สำหรับหมอแล้ว พละกำลังในความหมายหนึ่งก็คือสิ่งที่ช่วยต่อชีวิต

โดยเฉพาะศัลยแพทย์

วันหนึ่งผ่าตัดเจ็ดแปดเคส เคสหนึ่งใช้เวลาหลายชั่วโมง เช้าวันถัดมายังต้องตรวจห้องคนไข้ พอตรวจเสร็จก็ต้องออกตรวจผู้ป่วยนอก ปรึกษาเคส และเขียนเวชระเบียนต่อ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป