ผู้อำนวยการเจิ้งวางสายจากหานเส้าถิง แล้วนั่งคิดอยู่ในห้องทำงานนานทีเดียว
กู้หลินไปโรงพยาบาลเป่ยเสียเพื่อเข้าร่วมประชุมแลกเปลี่ยน 3 วัน
วันแรกก็ช่วยหาทางออกให้เคสซับซ้อนที่ติดค้างมาหลายเดือน
วันที่สองยังไปชี้แนะผู้อำนวยการ 2 คนของโรงพยาบาลเป่ยเสียระหว่างผ่าตัดฉุกเฉินอีก
ตอนจะกลับ อีกฝ่ายยังตามตื๊อเรียกเขาว่าอาจารย์ด้วยงั้นเหรอ?
ถ้ายังปล่อยให้แผนกต่าง ๆ วุ่นวายกันแบบนี้ต่อไป กู้หลินคงไม่ได้อยู่เมืองไห่เฉิงแล้ว!
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วโทรหาโจวเหวินหย่วนเหมือนเดิม
ตอนนี้เจิ้งชิงหย่วนฝากความหวังไว้กับโจวเหวินหย่วนทั้งหมด
โทรศัพท์ดังแค่สองครั้งก็มีคนรับ
「ผู้อำนวยการเจิ้ง」
น้ำเสียงของเจิ้งชิงหย่วนอ่อนโยนเป็นพิเศษ
「ยุ่งอยู่หรือเปล่า?」
「เพิ่งออกมาจากห้องกู้ชีพครับ」
ผู้อำนวยการเจิ้งถามไถ่โจวเหวินหย่วนอยู่สองสามคำอย่างที่ไม่ค่อยทำ ก่อนจะวกเข้าประเด็นกู้หลิน
「กู้หลินไปก่อเรื่องใหม่ที่โรงพยาบาลเป่ยเสียอีกแล้ว」
โจวเหวินหย่วนกำลังนั่งเขียนเวชระเบียนเพิ่มเติมอยู่ในห้องทำงาน พอได้ยินประโยคนี้ ปลายปากกาก็ชะงัก
「เกิดอะไรขึ้นครับ?」
เจิ้งชิงหย่วนเรียบเรียงคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง
「ผู้อำนวยการสองคนนั่นเริ่มเรียกเขาว่าอาจารย์แล้ว」
ปลายสายเงียบไปหลายวินาที โจวเหวินหย่วนเองก็คงคาดไม่ถึงว่าจะได้ยินประโยคแบบนี้
「เกิดอะไรขึ้นครับ หรือว่า...เมาหนัก?」
เจิ้งชิงหย่วนชะงักไป