กู้หลินกดรับสาย
ปลายสายมีเสียงอึกทึก โจวเหวินหย่วนฟังความเคลื่อนไหวทางนั้นแล้วรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง
“กู้หลิน? กู้หลิน?”
“อาจารย์ ผมอยู่นี่ครับ”
“ทางนั้นเกิดอะไรขึ้น?”
กู้หลินเหลือบมองคนสองคนที่เกาะอยู่ข้างตัวทั้งซ้ายขวา ก่อนตอบอย่างจนใจว่า
“ผมกำลังกินข้าวกับหัวหน้าสองคนจากโรงพยาบาลเป่ยเสียครับ”
โจวเหวินหย่วนรู้อยู่แล้วว่าเขากำลังกินข้าวกับหัวหน้าสองคนจากโรงพยาบาลเป่ยเสีย
ที่เขาถามก็แค่อยากหยั่งเชิงกู้หลิน ไม่คิดว่าเจ้าหนูนี่จะระวังตัวขนาดนี้
โจวเหวินหย่วนครุ่นคิด ก่อนถามต่อ
“พรุ่งนี้นายกลับพร้อมหัวหน้าหลี่กับคนอื่น ๆ ไหม?”
กู้หลินตอบอย่างทั้งขำทั้งจนใจ
“ครับ อาจารย์”
แม้น้ำเสียงของอาจารย์โจวจะเรียบเฉย แต่กู้หลินก็ยังฟังออกว่าอีกฝ่ายเป็นห่วง
ท่าทางเหมือนกลัวว่าเขาจะถูกคนอื่นหลอกไปเสียอย่างนั้น
เขาเดาว่าต้องมีใครไปพูดอะไรกับโจวเหวินหย่วนแน่ ๆ!
ปลายสายโจวเหวินหย่วนหัวเราะเบา ๆ
“ได้”
“กินเสร็จแล้วก็รีบกลับ อยู่นอกบ้านไม่ปลอดภัย”
กู้หลิน: “...ครับ”
สุดท้ายกู้หลินก็ไปส่งเซี่ยเฉิงอันกับถังเยว่กลับโรงแรม
ทั้งคู่ดื่มกันหนักมาก ตอนถังเยว่เข้าห้องยังดึงแขนเสื้อกู้หลินไว้ไม่ยอมปล่อย แถมพึมพำงึมงำไม่รู้เรื่องอะไร
เซี่ยเฉิงอันยังมีสติอยู่บ้าง หลังนั่งลงข้างเตียงก็จ้องกู้หลินไม่วางตา จนกู้หลินรู้สึกขนลุก
กู้หลินถอนหายใจ ก่อนวางน้ำไว้บนโต๊ะให้พวกเขา
“ดื่มน้ำแล้วรีบพักผ่อนซะ”
ถังเยว่พิงหมอน ดวงตาปรือจนแทบลืมไม่ขึ้น เขาถามเสียงอ้อแอ้
“กู้หลิน นายยังอยู่ไหม?”
กู้หลินชะงักมือไปครู่หนึ่งก่อนตอบ