บนหน้าจอมีเส้นทางที่คาดการณ์ไว้สำหรับท่อกระเพาะอาหารอยู่สองเส้น
เส้นหนึ่งคือแผนเดิม
อีกเส้นคือเส้นทางที่กู้หลินปรับระหว่างผ่าตัด
หากดูแค่ระยะทาง ความแตกต่างไม่ได้มากมายอะไร
แต่เมื่อนำปลายหลอดอาหาร ช่องทางผ่านประจันหลัง และมุมยกท่อกระเพาะอาหารมาพิจารณาพร้อมกัน ความแตกต่างระหว่างสองเส้นทางก็เห็นได้ชัดทันที
แผนเดิมดูเหมือนจะต่อเข้ากันได้ แต่มีช่วงหนึ่งหักงออย่างฝืนธรรมชาติ
กู้หลินยกมือชี้ตรงจุดนั้น
“ตรงนี้จะเกิดแรงดึงรั้งต่อเนื่อง”
“ระหว่างผ่าตัด คนไข้ได้รับยาสลบ กล้ามเนื้อจึงคลายตัว แรงดันในช่องอกก็ไม่เหมือนกับหลังผ่าตัดเสียทีเดียว”
“เพราะงั้นตอนนี้ถึงดูเหมือนแนบกันได้”
เขาเปลี่ยนไปยังภาพถัดไป
“แต่พอคนไข้ฟื้น ไอ หายใจ การคืนตัวของประจันอก และเนื้อเยื่อบวม ปัจจัยพวกนี้จะทำให้แรงตึงตรงจุดนี้เพิ่มขึ้น”
“รอยต่อจะไม่ปริออกทันที แต่จะค่อย ๆ ถูกดึงแยกออกจากกัน”
ในห้องสาธิตเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงปลายปากกาขีดเขียนบนกระดาษ
เดิมทีแพทย์ประจำแผนกศัลยกรรมทรวงอกหลายคนตั้งใจมาฟังทบทวนการผ่าตัด แต่สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปแล้ว
เพราะสิ่งที่กู้หลินอธิบายไม่ใช่แค่ขั้นตอนระหว่างผ่าตัด
แต่เป็นการค่อย ๆ แยกให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงหลังผ่าตัดที่พวกเขามักมองข้าม
จี้เฟิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ ราวกับกำลังครุ่นคิด
รองหัวหน้าแพทย์แผนกศัลยกรรมทรวงอกที่นั่งข้าง ๆ มองหน้าจอ คิ้วค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน
“งั้นที่นายตัดสินใจระหว่างผ่าตัดว่าแรงตึงไม่เหมาะสม ไม่ใช่เพราะท่อกระเพาะอาหารสั้นเกินไป?”
กู้หลินพยักหน้า
“ความยาวเป็นแค่สิ่งที่เห็นภายนอก”
“ถ้าต้องการเพิ่มความยาวอย่างเดียว ก็เลาะแยกต่อได้ แต่การเลาะแยกต่อจะทำให้เสียทั้งจุดยึดและเลือดที่มาเลี้ยง”