เจิ้งฉ่วยมองไปยังบริเวณผ่าตัด เขาข่มความสงสัยในใจไว้ ก่อนเจาะรูแล้วใช้หัวกรอเปิดแผ่นกะโหลก
ทันทีที่ยกแผ่นกะโหลกขึ้น ก้อนเลือดสีแดงคล้ำก็ปรากฏให้เห็น และดันตัวขึ้นมาพร้อมแรงดันอย่างชัดเจน
กู้หลินตอบสนองได้รวดเร็ว แทบไม่ต้องรอให้ใครเตือน เครื่องดูดเลือดก็เข้าไปจัดการทันที
เจิ้งฉ่วยเอาก้อนเลือดออกไปส่วนหนึ่ง จนเห็นแนวเยื่อดูรามากขึ้น เลือดคั่งหนากว่าที่เห็นในภาพถ่ายเสียอีก
ขณะที่กำลังเอาเลือดบริเวณด้านหน้าล่างออก จู่ ๆ ก็มีเลือดสีแดงสดพุ่งออกมาในบริเวณผ่าตัด
เจิ้งฉ่วยยื่นมือออกไป
“คีมสองขั้ว”
จุดที่เลือดออกซ่อนอยู่ระหว่างขอบกระดูกกับเยื่อดูรา ตำแหน่งรับมือยากมาก หากหนีบโดยตรงก็เสี่ยงดึงรั้งเยื่อดูรา แต่ถ้าไม่จัดการ เลือดก็จะไหลออกมาต่อ
เจิ้งฉ่วยขมวดคิ้ว คีมสองขั้วในมือกำลังจะลงไป ทว่าเหลือบไปเห็นเครื่องดูดเลือดของกู้หลินขยับหลบไปด้านข้างเล็กน้อยพอดี เปิดมุมมองบริเวณเล็ก ๆ ด้านในขอบกระดูกให้เห็น
พอดูดเลือดออก จุดที่เลือดออกก็เห็นชัดขึ้น
เจิ้งฉ่วยกดความตื่นตะลึงในใจลง คีมสองขั้วแตะลงไป เสียงซู่ดังขึ้น แล้วเลือดก็ไหลน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
“ขี้ผึ้งอุดกระดูก”
หมอที่อยู่ข้าง ๆ ส่งให้ เจิ้งฉ่วยจัดการเลือดซึมตรงขอบกระดูกเรียบร้อยแล้วจึงกลับไปเอาก้อนเลือดที่เหลือออกต่อ
กู้หลินไม่ได้พูดอะไรเลย เขาเพียงขยับหลบล่วงหน้าครึ่งวินาทีเมื่อเครื่องดูดเลือดต้องเปลี่ยนมุม และกดปากเครื่องดูดให้ต่ำลงเมื่อเลือดบังบริเวณผ่าตัด
ท่าทางคล่องแคล่วของกู้หลินทำให้เจิ้งฉ่วยยิ่งสงสัยมากขึ้นเรื่อย ๆ
เลือดคั่งถูกเอาออกต่อเนื่อง เยื่อดูราค่อย ๆ คลายตัว สีของมันก็ดูดีขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย