สิ้นเสียง กู้หลินก็ชะงักไปเล็กน้อย
เดิมทีเขาคิดว่าฉินเจิ้งหงแค่ให้ดูเอกสาร หรือไม่ก็ถามความเห็นเกี่ยวกับการทบทวนเคสสักสองสามคำ
ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะให้เขาเข้าร่วมจริง ๆ
ฉินเจิ้งหงยิ้ม
“ไม่ต้องเกร็ง ฉันไม่ได้มาแย่งคน”
“โรงพยาบาลในเครือแห่งที่หนึ่งประจำเมืองไห่เฉิงก็ดีมาก”
“อีกอย่าง ช่วงหลายปีมานี้โรงพยาบาลพวกคุณดูแลการสอนงานได้ดี หมอรุ่นใหม่ที่ออกมาก็มีพื้นฐานไม่เลว”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็มองกู้หลินอีกครั้ง
“แค่คนอย่างนายโดดเด่นเกินไปหน่อย”
กู้หลิน: “……”
คำประเมินตรงไปตรงมาเกินไปจริง ๆ
ฉินเจิ้งหงดูเหมือนไม่คิดว่ามีอะไรผิดปกติ แล้วพูดต่อ
“เพราะงั้นฉันถึงถามนาย”
“เรื่องแบบนี้ ฉันไม่เลือกใครส่ง ๆ หรอก”
ฉินเจิ้งหงพูดประโยคนั้นอย่างสบาย ๆ
แต่ถ้าเป็นหมอคนอื่น แค่เขาถามว่า “อยากลองไหม” ก็คงแทบไม่ต้องคิด
ทว่ากู้หลินไม่ได้พยักหน้าทันที เขาวางเอกสารไว้บนตัก ปลายนิ้วกดขอบกระดาษเบา ๆ
“ศาสตราจารย์ฉิน ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ?”
“หืม?”
“ถ้าผมเข้าร่วมด้วย ต้องทำอะไรบ้างครับ?”
ฉินเจิ้งหงเลิกคิ้วเล็กน้อย
“ถามเรื่องนี้ก่อนเลยเหรอ?”
กู้หลินพยักหน้า
“ครับ ผมต้องรู้ก่อนว่าตัวเองทำได้ถึงขั้นไหน”
ฉินเจิ้งหงมองเขาอยู่หลายวินาที แววชื่นชมในดวงตาชัดเจนขึ้นเล็กน้อย
เพิ่งคว้าอันดับหนึ่งในการแข่งขันระดับมณฑลมา แถมยังถูกคนทั้งงานจับตามองและชมกันยกใหญ่