กู้หลินกำลังเขียนบันทึกประวัติผู้ป่วย พอได้ยินก็ยิ้มออกมาเล็กน้อย
“แค่หมุนเวียนแผนกเอง”
“แค่หมุนเวียนอะไรกัน”
เฉินมู่ไม่ยอม
“นายไปศัลยกรรมทางเดินอาหารแล้ว ต่อไปใครจะช่วยฉันแก้บันทึกผู้ป่วยล่ะ?”
สวี่โม่เสริมขึ้นมา
“หมายถึงใครจะช่วยนายเก็บงานตอนกู้ชีพมากกว่ามั้ง?”
“อืม...!”
เฉินมู่ไม่ได้ปฏิเสธ รีบพูดต่อทันที
“แล้วพอนายไป ใครจะช่วยฉันดูคลื่นไฟฟ้าหัวใจล่ะ?”
กู้หลินถูกทั้งคู่หยอกจนหัวเราะ
“ฉันแค่หมุนเวียนแผนก ไม่ได้เกษียณสักหน่อย”
ถึงจะพูดแบบนั้น แต่จู่ ๆ ในห้องทำงานก็เงียบลงเล็กน้อย
เพราะทุกคนรู้ดีว่า หลังจากหมุนเวียนแผนกแล้ว คงไม่ได้เจอกันทุกวันเหมือนตอนนี้อีก
โจวเหวินหย่วนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานมองกู้หลิน จู่ ๆ ก็รู้สึกแปลกประหลาดขึ้นมา
เหมือนผักกาดขาวที่ตัวเองอุตส่าห์เลี้ยงดูมาอย่างยากลำบาก กำลังจะถูกคนอื่นขุดไป
พอคิดถึงตรงนี้ โจวเหวินหย่วนก็หัวเราะเย็นชาออกมา
“ศัลยกรรมทางเดินอาหารสินะ”
“ได้ ถึงตอนนั้นฉันจะไปส่งนายด้วยตัวเอง”
กู้หลิน: “?”
สวี่โม่: “?”
เฉินมู่: “?”
ไม่รู้ทำไม ทุกคนรู้สึกว่าคำพูดของหัวหน้าโจวฟังดูไม่เหมือนไปส่งคน แต่เหมือนไปคิดบัญชีกับใครมากกว่า
วันสุดท้ายในแผนกฉุกเฉิน กู้หลินเข้าเวรดึกเป็นครั้งสุดท้าย
โจวเหวินหย่วนจัดตารางให้เขาเป็นพิเศษ หลังเข้าเวรเสร็จจะได้พักสองวัน
โถงฉุกเฉินยังคงสว่างไสว เครื่องติดตามสัญญาณชีพส่งเสียงบี๊บ ๆ
เตียงเข็นเข้าออกขวักไขว่ ไม่ต่างจากวันอื่น ๆ
แต่ไม่รู้ทำไม กู้หลินกลับรู้สึกว่าแผนกฉุกเฉินคืนนี้เงียบกว่าปกติเล็กน้อย