เธอตรวจสอบข้อมูลผู้เขียนอีกครั้ง
จากนั้นก็เงียบไปสองวินาที ไม่พูดอะไรสักคำ แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที
อีกด้านหนึ่ง ณ ห้องทำงานหัวหน้ากุมารเวชศาสตร์
จ้าวกั๋วเฟิงเพิ่งตรวจผู้ป่วยนอกเสร็จ นั่งลงได้ไม่นาน ยังไม่ทันจิบน้ำสักอึก โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“ผู้อำนวยการจ้าว บทความของกู้หลินได้รับการตอบรับแล้วครับ”
จ้าวกั๋วเฟิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมา
“เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”
“ไม่ต้องแก้ไข ส่งไปแล้วตอบรับเลยเหรอ?”
“ใช่ครับ”
ปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนน้ำเสียงจะจริงจังขึ้น
“ผู้อำนวยการจ้าว ผมคิดว่าบทความนี้มีคุณค่าทางวิจัยสูงมากครับ”
“เราคุยเรื่องการเสนอโครงการวิจัยภายในโรงพยาบาลกันได้ไหมครับ?”
เดิมทีจ้าวกั๋วเฟิงยังยิ้มอยู่ แต่พอได้ยินประโยคนี้ สีหน้าก็ค่อย ๆ เคร่งขรึมลง
เขาหันกลับไปมองบทความบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แล้วเลื่อนเมาส์ช้า ๆ
ตั้งแต่บทคัดย่อ ไปจนถึงลำดับเหตุการณ์ของผู้ป่วย แล้วก็ส่วนอภิปรายผลตอนท้าย
ที่จริงเขาอ่านบทความนี้มาหลายรอบแล้ว แต่พอกลับมาอ่านอีกครั้งในตอนนี้ ความรู้สึกกลับไม่เหมือนเดิม
เพราะตอนนี้มันไม่ใช่ร่างสำหรับหารือภายในอีกต่อไป แต่เป็นบทความที่วารสารวิชาชีพยอมรับอย่างเป็นทางการแล้ว
ผ่านไปไม่กี่วินาที จ้าวกั๋วเฟิงจึงเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“เข้าใจแล้ว เรื่องนี้ผมจะคุยกับผู้อำนวยการหลิวก่อน”
หลังวางสาย ห้องทำงานก็กลับมาเงียบสงัด
จ้าวกั๋วเฟิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ่งเงียบอยู่นาน