หลินหานชวนเห็นแล้ว
“ดูด”
ปลายเครื่องดูดของกู้หลินสอดเข้าไปตามช่องแคบนั้น เลือดเพิ่งซึมออกมาก็ถูกดูดไปทันที
ทันทีที่คราบแดงจางลง จุดที่เต้นตุบ ๆ เล็กจิ๋วก็เผยออกมา
ไม่ใช่ลำต้นหลักของหลอดเลือดแดงกระเพาะอาหารซ้าย แต่เป็นแขนงที่ถูกเนื้องอกดึงรั้งจนเบี่ยงตำแหน่ง ซ่อนอยู่ในจุดที่เข้าถึงยากสุด ๆ
หลินหานชวนยื่นมือออกไป
“คีมโค้ง”
พยาบาลส่งเครื่องมือให้ทันที
คีมโค้งเพิ่งสอดเข้าไป เลือดก็ทะลักออกมาอีกครั้ง
ผ้าก๊อซเปียกในมือกู้หลินยังคงกดไว้อย่างมั่นคง มืออีกข้างปรับมุมเครื่องดูด
“ผู้อำนวยการ ต้องสอดเข้าไปอีกครึ่งนิ้วครับ”
หลินหานชวนพยักหน้า
“เห็นแล้ว”
ทันทีที่คีมโค้งหนีบลง กระแสเลือดก็ชะงักไปชั่วขณะ
ผู้อำนวยการวิสัญญีแพทย์จ้องจอมอนิเตอร์ ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา
“ความดันไม่ลดต่อแล้ว อยู่ที่ 62”
แต่ยังห่างไกลจากคำว่าปลอดภัย ตอนนี้แค่ประคองอาการไว้ได้ชั่วคราวเท่านั้น
หลินหานชวนจ้องจุดนั้น แทบไม่ต้องคิดเลย
“เย็บผูก”
พูดจบ เขาก็มองไปทางกู้หลิน
“นายทำ”
ซ่งเจ๋อชะงักมือไป เขาเกือบคิดว่าตัวเองฟังผิด
ตำแหน่งแบบนี้? ผิวเนื้องอกเปราะขนาดนี้? ให้กู้หลินทำเนี่ยนะ?
เสียงของหลินหานชวนไม่ดัง แต่หนักแน่น
“เมื่อกี้นายเป็นคนหาเจอ นายรู้มุม”
กู้หลินพยักหน้า ไม่พูดอะไรให้มากความ เขารับคีมจับเข็มมา
ตอนปลายเข็มสอดเข้าไปในช่องแคบนั้น แทบไม่มีพื้นที่เหลือให้ขยับ
เขาไม่ได้แทงเข็มเข้าจากด้านหน้าของปากแผล แต่สอดอ้อมไปตามเนื้อเยื่อเอ็นที่ยังเหลืออยู่ด้านหลังเนื้องอก