เสียงของวิสัญญีแพทย์ไม่ได้ดังนัก แต่ทั้งห้องผ่าตัดกลับเหมือนถูกบางสิ่งกดเบา ๆ
สวี่ม่านเงยหน้าพรวด
“เท่าไร?”
“70/42 ชีพจร 148”
สีหน้าสวี่ม่านเคร่งขรึมลง เธอก้มมองบริเวณผ่าตัดทันที
“ปริมาณเลือดที่ออกไม่ตรงกัน”
พยาบาลผดุงครรภ์รีบตรวจขวดดูดเลือดกับจำนวนผ้าก๊อซ
“ฝั่งสูติฯ ออกไม่เยอะ”
สวี่ม่านยื่นมือไปคลำมดลูก
“ฉีดยากระตุ้นการหดรัดตัวของมดลูกแล้ว มดลูกแข็งดี”
เธอขมวดคิ้ว
“ไม่ใช่มดลูกหดรัดตัวไม่ดี”
ฝั่งวิสัญญีเริ่มจัดการฉุกเฉินแล้ว
“ยากระตุ้นความดัน ให้น้ำเกลือ”
“ออกซิเจนในเลือดเท่าไร?”
“96”
ความดันขึ้นไปแตะ 78 ชั่วครู่ แต่ไม่นานก็ลดลงอีก
เสียงเครื่องติดตามสัญญาณชีพถี่รัวขึ้นเรื่อย ๆ
สีหน้าซ่งเจ๋อเปลี่ยนไป การผ่าคลอดเพิ่งเสร็จ ส่วนศัลยกรรมทางเดินอาหารยังไม่ได้เริ่ม หากคนไข้ทรุดลงในจังหวะนี้ การผ่าตัดที่เหลือก็ทำต่อไม่ได้เลย
ผู้อำนวยการวิสัญญีแพทย์พูดอย่างเร่งรีบ
“ให้อีกหนึ่งหลอด”
“ส่งตรวจแก๊สในเลือดหรือยัง?”
“ส่งแล้ว”
“เร่งเลือดสำรองอีก”
สวี่ม่านจับตาบริเวณผ่าตัด เหงื่อผุดตามขมับมากขึ้นเรื่อย ๆ
“ในช่องท้องไม่เห็นเลือดออกมาก ในโพรงมดลูกก็ไม่ใช่”
กู้หลินยืนอยู่ข้างหลินหานชวน สายตากวาดมองไปตามจุดต่าง ๆ อย่างต่อเนื่อง
เครื่องติดตามสัญญาณชีพ บริเวณผ่าตัดทางสูติฯ ขวดดูดเลือด จำนวนผ้าก๊อซ แล้วก็สายให้อาหารทางจมูกที่อยู่ข้างเครื่องดมยาสลบ
วิสัญญีแพทย์รายงานขึ้นมาอีกครั้ง
“ความดัน 66/38 แล้ว”
“ชีพจร 152 ออกซิเจนในเลือด 95”