ซ่งเจ๋อชะงักไป ก่อนจะหมุนปากกาในมือโดยไม่รู้ตัว
“เพราะยังหนุ่มหรือ?”
“ก็อาจเป็นไปได้”
กู้หลินไม่ได้พูดต่อ แต่คืนนั้นหลังเลิกงาน เขาไม่ได้กลับหอพัก กลับเดินย้อนมาที่ห้องทำงานอีกครั้ง
หน้าจอคอมพิวเตอร์สว่างขึ้น ฐานข้อมูลต่างประเทศถูกเปิดขึ้นมาทีละแห่ง
งานวิจัยผู้ป่วย มะเร็งกระเพาะอาหารชนิดรุกรานสูง ปฏิกิริยาภูมิคุ้มกันหลังผ่าตัด การรักษาแบบผสมผสาน…
กู้หลินไล่อ่านงานวิจัยไปทีละฉบับ
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน จู่ ๆ มือของเขาก็หยุดนิ่ง
บนหน้าจอเป็นงานศึกษาผู้ป่วยจากต่างประเทศ จำนวนตัวอย่างไม่มาก จนแทบเรียกไม่ได้ว่าเป็นข้อสรุปที่ชัดเจน
แต่ประโยคหนึ่งในนั้นกลับทำให้สายตาของกู้หลินหยุดอยู่ตรงนั้นนานมาก
【ผู้ป่วยมะเร็งกระเพาะอาหารชนิดรุกรานสูงบางราย อาจได้รับประโยชน์จากการรักษาแบบผสมผสานเกินกว่าที่คาดไว้ หากอยู่ในภาวะภูมิคุ้มกันแบบพิเศษ】
กู้หลินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ
ครู่ต่อมา เขานั่งตัวตรงอีกครั้งแล้วเปิดเอกสารเปล่าขึ้นมาใหม่ บนหน้ากระดาษมีเพียงชื่อเรื่องบรรทัดเดียว
《วิเคราะห์ความเป็นไปได้ของการรักษาแบบผสมผสานสำหรับมะเร็งกระเพาะอาหารชนิดความเสี่ยงสูงและเซลล์แยกตัวต่ำ》
แสงไฟในห้องทำงานส่องลงบนใบหน้าเขาอย่างเงียบงัน เมาส์เลื่อนอยู่ไม่หยุด ข้อมูลภาษาอังกฤษที่อยู่ข้าง ๆ ไหลผ่านไปทีละบรรทัด
จำนวนผู้ป่วยในงานวิจัยมีไม่มาก จนแทบเรียกไม่ได้ว่าเป็นการศึกษาขนาดใหญ่
แต่ลักษณะของผู้ป่วยหลายรายในนั้นกลับคล้ายกับโจวหมิงหย่วนอย่างมาก
อายุน้อย มะเร็งรุกรานสูง เซลล์แยกตัวต่ำ ฟื้นตัวหลังผ่าตัดได้อย่างคงที่ผิดปกติ