เตียงข้าง ๆ เฉินมู่ยังไม่ตื่น ผมยุ่งฟูเหมือนรังนก ผ้าห่มถีบลงไปครึ่งหนึ่ง ท่านอนหมดสภาพสุด ๆ
กู้หลินเหลือบมองเขา ก่อนจะลุกจากเตียงแล้วรวบเอกสารบนโต๊ะให้เป็นตั้ง จากนั้นก็ตอบข้อความของสวี่โม่ไปหนึ่งข้อความ
【รู้แล้ว รุ่นพี่】
วันนี้กู้หลินเข้าเวรกลางวัน เขายกแก้วขึ้นจิบน้ำอุ่น กำลังจะเปิดคอมพิวเตอร์ดูประวัติผู้ป่วยใน จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมาจากทางห้องฉุกเฉิน
ถัดมา พยาบาลก็ผลักประตูพรวดเข้ามา สีหน้าค่อนข้างเคร่งเครียด
“อาจารย์โจว มีผู้ป่วยเจ็บหน้าอกมาค่ะ”
“เตรียมเตียงกู้ชีพ”
ทั้งห้องทำงานขยับตัวทันที
เฉินมู่คว้าหูฟังแพทย์แล้ววิ่งออกไป สวี่โม่สวมถุงมือไปพลางตะโกนถามไปพลาง “เครื่องคลื่นไฟฟ้าหัวใจอยู่ไหน?”
กู้หลินลุกขึ้นยืนแล้ว พอเดินไปถึงหน้าห้องกู้ชีพ รถเข็นของรถพยาบาลก็พุ่งเข้ามาพอดี
ผู้ป่วยเป็นชายชราอายุหกสิบกว่า เหงื่อเย็นผุดเต็มศีรษะ ใบหน้าซีดเทา มือทั้งสองกุมหน้าอกแน่น
“เจ็บมานานแค่ไหนแล้ว?”
“หนึ่งชั่วโมง… เหมือนมีหินกดทับอยู่ตรงหน้าอก…”
เสียงของชายชราสั่นเครือ
โจวเหวินหย่วนรับประวัติผู้ป่วยมา สายตากวาดผ่านผลคลื่นไฟฟ้าหัวใจอย่างรวดเร็ว สีหน้าพลันเคร่งขรึมลง
“กล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลันบริเวณผนังด้านล่าง แจ้งห้องสวนหัวใจ เจาะเลือด เปิดเส้นให้น้ำเกลือ”
กู้หลินยืนช่วยอยู่ข้างเตียง ทั้งให้ออกซิเจน ติดเครื่องเฝ้าระวัง และประเมินอาการ ทุกอย่างดำเนินไปแทบไม่มีหยุดชะงัก
นักศึกษาแพทย์ฝึกงานสองสามคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองจนตาค้าง พวกเขายังคิดอยู่ว่าขั้นต่อไปต้องทำอะไร กู้หลินก็จัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว