ฉินเจิ้งหงพูดจบก็เหลือบมองเวลา
“เอาละ ไปได้แล้ว ข้างนอกนั่นรอกันจนจะร้อนใจแย่แล้ว”
กู้หลินพยักหน้า เดินไปถึงหน้าประตูแล้วฉินเจิ้งหงก็เรียกเขาไว้กะทันหัน
“กู้หลิน”
กู้หลินหันกลับมา ฉินเจิ้งหงมองเขาด้วยแววตาจริงจังกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย
“วันนี้ได้ที่หนึ่ง ดีมาก”
“แต่อย่าเพิ่งเหลิง”
พูดจบฉินเจิ้งหงก็โบกมือ
“ไปกินข้าวเถอะ คนหนุ่มอย่าปล่อยให้หิว หิวแล้วสมองจะคิดอะไรไม่ออก”
กู้หลิน: “……”
คำพูดนี้ช่างติดดินเหลือเกิน
ความกดดันจากโครงการ ปริญญาเอก และการทบทวนเคสเมื่อครู่ ถูกประโยคเดียวสลายไปไม่น้อย
กู้หลินออกจากห้องพัก ประตูปิดลง ก่อนเจ้าหน้าที่ที่อยู่ข้าง ๆ จะเดินออกมา
เขามองประตูแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองฉินเจิ้งหง น้ำเสียงยังเจือความประหลาดใจที่ไม่ทันหายไป
“ศาสตราจารย์ฉิน คุณให้เขาเอาเอกสารกลับไปจริง ๆ เหรอครับ?”
“อืม”
“เขาเพิ่งเรียนปริญญาโทปีหนึ่งเองนะครับ”
ฉินเจิ้งหงหยิบใบบันทึกคะแนนขึ้นมาอีกครั้ง สายตาหยุดอยู่ที่ชื่อกู้หลิน
“แล้วไง?”
เจ้าหน้าที่กลืนคำพูดที่กำลังจะเอ่ยลงคอทันที
ฉินเจิ้งหงเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง
“ฉันเจอคนเรียนปริญญาเอกมาไม่น้อย แต่บางคนยังอ่านเคสไม่ขาดเท่าเขาเลย”
พูดจบก็ปิดใบบันทึกคะแนน
“ให้เขาดู ไม่ได้แปลว่าให้เขาตัดสินใจ”
“วัยนี้ สิ่งที่ควรฝึกที่สุดคือสายตา”
เจ้าหน้าที่ขานรับเบา ๆ