ซ่งเจ๋อยกน้ำขึ้นดื่ม ก่อนจะข่มความกระวนกระวายในใจเอาไว้
“จริงหรือไม่จริงอะไร?”
“ศาสตราจารย์ฉินเรียกกู้หลินไปพบเป็นการส่วนตัว”
ซ่งเจ๋อมองเขา แล้วชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง
“ถามฉันเหรอ?”
แพทย์ประจำบ้านรุ่นน้องเท้าเอวอย่างเต็มอกเต็มใจ
“ทั้งแผนกก็มีแค่นายกับเขาที่สนิทกันที่สุดนี่!”
ซ่งเจ๋อเกือบสำลักน้ำ รีบยกมือปิดปากอีกฝ่าย
“ชู่ ใครพูดกัน ระวังคำพูดหน่อย ถ้าหัวหน้าได้ยินเข้า เดี๋ยวก็หึงหรอก”
แพทย์ประจำบ้านรุ่นน้องกะพริบตาปริบ ๆ
“ไม่เป็นไร หัวหน้าไม่อยู่”
ซ่งเจ๋อ: “……”
วินาทีถัดมา มีคนแท็กเขาในกลุ่ม
【อาจารย์ซ่ง ออกมาพูดอะไรหน่อยสิ!】
【อาจารย์ซ่ง คุณรู้เรื่องกู้หลินดีที่สุดแล้ว สรุปศาสตราจารย์ฉินพูดอะไรกับเขา?】
ซ่งเจ๋อจ้องหน้าจอ ก่อนตอบกลับอย่างไม่รีบร้อน
【อย่าถาม】
【ที่หนึ่ง ยอดเยี่ยม ศาสตราจารย์ได้พบแล้ว】
【แค่ไม่กี่คำนี้ยังไม่พอให้พวกคุณคุยกันอีกเหรอ?】
กลุ่มเงียบไปหนึ่งวินาที แล้วข้อความก็ไหลเร็วกว่าเดิม
【พอแล้ว ๆ อาจารย์ซ่งรับรองด้วยตัวเองเลย!】
【กู้หลินสุดยอด!】
【แผนกศัลยกรรมทางเดินอาหารคราวนี้ดังแน่】
ซ่งเจ๋อมองคำว่า “แผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร” แล้วอดเงยหน้ามองไปทางห้องทำงานของหลินหานชวนไม่ได้
หลินหานชวนกำลังก้มหน้าอ่านเอกสาร สีหน้าไม่เปลี่ยนไปสักนิด
ซ่งเจ๋อพยายามอดทน แต่สุดท้ายก็ยังเดินเข้าไปหา
“หัวหน้า”
หลินหานชวนไม่เงยหน้า พูดประโยคเดียวก็อุดปากซ่งเจ๋อได้ทันที
“เขียนบันทึกอาการเสร็จหรือยัง?”
ซ่งเจ๋อ: “……”
เขาคว่ำโทรศัพท์ลงเงียบ ๆ
“เดี๋ยวผมเขียนเลย”