อาจารย์จากแผนกการแพทย์พาคนออกไปคุยกันในห้องรับรองข้าง ๆ ผู้คนที่ล้อมอยู่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาลค่อย ๆ แยกย้ายกันไป
กู้หลินส่งเอกสารส่งตัวให้แผนกการแพทย์ ก่อนหมุนตัวกลับไปที่ห้องทำงาน
ช่วงบ่าย ทางห้องไอซียูโทรมา
สุดท้ายผู้ป่วยที่ส่งตัวมาจากโรงพยาบาลอื่นก็ผ่านช่วงวิกฤตแรกในห้องไอซียูมาได้ ยากระตุ้นความดันโลหิตค่อย ๆ ลดลง ปริมาณปัสสาวะก็เริ่มกลับมาเพิ่มขึ้นทีละน้อย
รักษาชีวิตไว้ได้แล้ว แต่หลังจากนี้ยังมีความเสี่ยงเรื่องการติดเชื้อ รอยต่อหลังผ่าตัด และเลือดออกซ้ำ อีกทั้งยังมีภาวะแทรกซ้อนที่ไม่อาจแก้ไขได้อีกหลายอย่าง ซึ่งอาจต้องฟอกไตไปตลอดชีวิต
หลายวันต่อมา เมืองไห่เฉิงมีฝนตกปรอย ๆ
ก่อนหน้านี้ หลังจากกู้หลินส่งรายงานทบทวนเหตุการณ์ฉบับแก้ไขแล้วหนึ่งหน้าให้ฉินเจิ้งหง อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาเพียงสองประโยค
【อ่านแล้ว สัปดาห์หน้าจะไปเมืองไห่เฉิง ถ้าว่างก็แวะไปโรงพยาบาลสังกัดมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่ง】
คนระดับฉินเจิ้งหงพูดว่า “ถ้าว่าง” ก็หมายถึงต้องดูว่ามีเวลาจริงหรือเปล่า ไม่แน่ว่าจะมา
เช้าวันนั้น ตอนที่หลินหานชวนได้รับโทรศัพท์จากเจิ้งชิงหย่วน ผู้อำนวยการโรงพยาบาล กู้หลินกำลังนั่งทำเอกสารเพิ่มเติมอยู่ในห้องทำงาน
วางสายแล้ว หลินหานชวนก็เงยหน้ามองเขา
“กู้หลิน”
กู้หลินหยุดมือที่กำลังกดแป้นพิมพ์
“หัวหน้า”
“ไปตึกบริหารกับฉันหน่อย”
หลินหานชวนเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า
“ศาสตราจารย์ฉินมาแล้ว”
ตึกบริหารเงียบกว่าหอผู้ป่วยมาก ลิฟต์พาขึ้นไปจนถึงชั้นบนสุด ประตูห้องรับรองตรงสุดทางเดินเปิดแง้มอยู่
เจิ้งชิงหย่วนกับโจวฉี่ซานกำลังคุยกับฉินเจิ้งหง
ฉินเจิ้งหงสวมเสื้อคลุมสีเข้ม ผมขาวไปเกือบหมด ในมือถือแฟ้มบาง ๆ พอได้ยินเสียงเคาะประตู เขาก็เงยหน้าขึ้น